Noam Chomsky: Trump’s First 100 Days Are Undermining Our Prospects for Survival

Donald Trump
Photo: wikipedia.org

The first 100 days are considered to be a benchmark for presidential performance. This is part of the legacy of FDR, who managed to reshape the US government’s role in the economy within the first 100 days of his administration. However, the fact of the matter is that usually, a first-time president doesn’t have the slightest inkling of what governing from the Oval Office is all about. There’s no better proof of that than the early records of the most recent US presidents, from Nixon to Obama. Nonetheless, no recent US president has demonstrated such an overwhelming ignorance about governing as the current occupant of the White House.

But is Trump’s apparent inability to govern and conduct himself in a remotely conventional manner an innate character flaw or part of a well-conceived strategy aimed at a society that loves reality TV? Is Trump’s fondness for Putin simply an “infatuation” with a strongman and admiration for autocratic rule, or something of a more political and strategic nature? And what does Trump mean when he says “jobs?” In this exclusive Truthout interview, world-revered public intellectual Noam Chomsky shares for the first time his views about the first 100 days of the Trump administration.

C. J. Polychroniou: The first 100 days of Donald Trump in the White House are characterized by complete disrespect for the truth and the freedom of the press and, overall, a style of political leadership that is not merely authoritarian but also smacks of fascism. In your view, is all this part of a preconceived strategy or simply a reflection of the whims of a person with a very fragile ego?

Noam Chomsky: I don’t pretend to have any special insight into the mind of this strange person, though the people around him have been fairly coherent, in particular Steve Bannon, who seems to be the shadowed figure behind the throne.

What is happening before our eyes appears to be a two-pronged operation, I presume planned.

Bannon/Trump (and the pathetic Sean Spicer, who has to defend the latest shenanigans in public) have the task of dominating TV and headlines with one wild performance after another, the assumption apparently being that his fabrications will quickly be forgotten as the next episode displaces them, and the base will be satisfied for a time, believing that their champion is standing up for them. So, who remembers the millions of undocumented immigrants who “voted for Clinton,” or the charge that that really bad guy Obama (“sad!”) literally wiretapped poor Trump — a claim now downgraded to irrelevance, but not withdrawn — and so on? Look how well the birther tales played for many years, ending hilariously with Trump blaming Clinton for initiating the farce.

Meanwhile, the real work is going on more quietly, spearheaded by Paul Ryan, a different and more malicious kind of posturer, who represents the most brutal fringe of the Republican establishment and somehow manages to present himself as a man of ideas, maybe because — as Paul Krugman argues — he rolls up his sleeves and uses PowerPoint. The ideas are quite familiar. They are the standard fare of the component of the Republican establishment dedicated with unusual ferocity to enriching the rich and powerful — bankers, CEOs, and other types who matter — while kicking in the face the vulnerable, the poor and Trump’s rural and working-class constituency. All of this abetted by the ultra-right billionaire cabinet and other appointees, selected very carefully to destroy whatever within their domains might be helpful to mere humans, but not to the chosen few of extreme wealth and power.

The consistency is impressive, if not breathtaking. Read more

Bookmark and Share

Zorg voor ouderen met dementie en de openbare ruimte ~ Wandelen met Alzheimer

Winsum, Molenstraat Foto: wikipedia

Nu ouderen met dementie steeds langer thuis blijven wonen, zijn alle ogen gericht op de zorg aan huis en aanpassingen aan de woning. Toch loont het de moeite om ook eens te kijken naar de openbare ruimte. Valt er iets te beleven voor ze? Nodigt de buurt uit om een frisse neus te halen? En voelen ze zich buitenshuis veilig en comfortabel? Want kwetsbare ouderen die vaker de deur uit komen, blijven langer zelfstandig wonen. Aandacht voor zorg en gezondheid eindigt niet bij de voordeur.

In het dorpscafé in het Noord-Groningse Winsum zijn de Pieterpad-wandelaars te herkennen aan hun rugzakken en robuuste schoenen. Vanaf een tafeltje aan het raam kijken ze uit op De Boog, een stenen brug over het Winsumerdiep dat het dorp in tweeën deelt. Hun wandeling begon 11 kilometer eerder in het wadloopdorp Pieterburen en ze hebben nog zo’n 500 kilometer te gaan voor het eindpunt: de Sint Pietersberg bij Maastricht. Als ík met mijn moeder het café binnenstap, heeft ze een wandeling van nog geen kilometer achter de rug. Voor haar een prestatie van formaat; ze is de 80 ruim gepasseerd en laat ze zich het liefst halen en brengen met de auto.

Daar komt bij, mijn moeder heeft Alzheimer. Dat begon een jaar of vijf geleden vrij onschuldig. Met sleutels die regelmatig zoek waren. Of ze vroeg zich lopend naar de keuken af wat ze daar ook alweer van plan was. Dit stadium van vergeetachtigheid had nog wel zijn charme. Per slot, wie laat nooit ergens een sleutel of beurs liggen? Maar bij beginnende dementie kan het lastig zijn om de ernst van de situatie goed te taxeren. De typische verschijnselen gaan vaak gepaard met de gevolgen van andere kwalen die op oudere leeftijd veel voorkomen. Zo bleek bij mijn moeder dat haar medicatie voor suikerziekte niet goed was ingesteld. Haar conditie verbeterde zienderogen toen dit eenmaal op orde was. Maar haar dementie bleef, daar is nog steeds geen medicijn voor gevonden. Waarom dit zo moeilijk is, leggen we uit in https://www.youtube.com

De medische doorbraak in het bestrijden van dementie laat nog op zich wachten. Desondanks is er in de afgelopen tien, twintig jaar veel verbeterd voor mensen met dementie. Er is flink geïnvesteerd in medisch onderzoek, hierdoor weten we veel meer over de oorzaken en het ziekteproces. En kan de diagnose dementie in een veel eerder stadium worden vastgesteld. Er is berekend dat ons de komende 30 jaar een verdubbeling van het aantal mensen met dementie te wachten staat. (zie:https://www.btsg.nl//dementie/prognose.html ) Maar de belangrijkste vorderingen zijn gemaakt op sociaal vlak. De begeleiding is verbeterd en de emancipatie van mensen met dementie is in gang gezet. Dementie is veel meer dan alleen een ziekte.

De diagnose
Mijn eerste kennismaking met dementie dateert van zo’n twintig jaar geleden. Dat was tijdens een openbare bijeenkomst voor mensen met dementie, verwanten, professionals en belangstellenden. In een grote zaal van de Leidse universiteit ging de psycholoog Bère Miesen op een podium in gesprek met mensen die niet lang daarvoor de diagnose dementie te horen hadden gekregen. Op een groot scherm liet hij gefilmde fragmenten zien van eerder opgenomen interviews. Zijn vragen gingen vooral over de diagnose, hoe ze die te horen hadden gekregen en wat dit voor hen betekende. Verwanten en professionals in de zaal konden hierop reageren en kregen de gelegenheid iets over hun eigen ervaringen te vertellen. De strekking was dat de diagnose op iedereen een enorme impact had gehad. In emotioneel opzicht, in het dagelijks leven en in het contact met hun dierbaren. Maar ook dat iedereen een eigen geschiedenis heeft en een eigen verhaal.

Ik had achterin de zaal plaats genomen. Op een gegeven moment stond naast mij een man op die zich voorstelde als verpleegkundige. Hij vertelde dat bij hem dementie in een vroeg stadium was geconstateerd. En dat hij onder de indruk was van de verhalen. Daar herkende hij veel van zichzelf in. Even later, tijdens het informele deel van de bijeenkomst, legde deze man me uit dat de diagnose behalve een shock, toch ook een opluchting voor hem was geweest. Op zijn werk liep hij vast, hij was in de ziektewet terecht gekomen en ook thuis liepen de spanningen op. Een flinke burn-out dacht iedereen. Hij zelf ook; geen haar op zijn hoofd had ooit stil gestaan bij dementie. Toch had de diagnose hem ook rust gebracht, hij hoefde zich niet langer schuldig over van alles te voelen. Sinds die bijeenkomst in Leiden associeer ik dementie niet meer alleen met oude mensen in verpleeghuizen die in bed, of hangend in een stoel wezenloos voor zich uit kijken. Dat is het laatste stadium. Ik was na die avond benieuwd naar verhalen over het proces dat hieraan vooraf gaat. In de jaren daarna bezocht ik een aantal keer een Alzheimer café, bijeenkomsten waar mensen met dementie, hun verwanten, mantelzorgers en professionals elkaar treffen en ervaringen uitwisselen. Een huiskamerversie van die gedenkwaardige avond in Leiden. Read more

Bookmark and Share

Bonushoofdstuk 2017-2 ~ Beelden van het generatiepatroon

Dit Bonushoofdstuk bevat een artikel dat is verschenen in het VRIJ Magazine van De Telegraaf op 4 Maart 2017.

Bonushoofdstuk 2017-2 vormt een sterke ondersteuning van de maatschappijbrede discussie over het patroon van generaties die al gaande is. Deze discussie zal in de komende tijd verder toenemen.

* In het onderwijs zullen onderwijzers, docenten en hoogleraren het generatiepatroon inschakelen om leerlingen, studenten en academici te ondersteunen bij het opstellen van werkstukken, essays en proefschriften over de dynamiek en de invloed van het systeem van cohorten.

* Het bedrijfsleven heeft dergelijke analyses nodig om zijn afnemers in kaart te brengen en om strategieën te ontwikkelen ter onderbouwing van zijn beleid.

* De gezondheidszorg gebruikt leden van de jongere generaties om leden van de oudere generaties te helpen bij het actief blijven deelnemen aan het maatschappelijk gebeuren. Elke generatie heeft immers haar eigen patroon van normen, waarden en gedragingen.

* De politiek vereist het rekening houden met de eigenaardigheden van de kiezers en hun sociale netwerken.
Partijpolitiek is in sterke mate generatiegerichte politiek. In het Parlement moet rekening worden gehouden met de generationele kansen en bedreigingen in de samenleving.

* Dit Bonushoofdstuk moet helaas heel wat belangwekkende onderwerpen verwaarlozen. Reden hierdoor is te beperkte ruimte die het artikel in De Telegraaf heeft geboden. Die beperking betreft in het bijzonder de tekst over Generatie Z. Denk aan de betekenis van de jonge leden van deze generatie op basis van hun bekwaamheid op het terrein van de ICT.

* Informatie over deze aspecten van Generatie Z, maar ook over het generatiepatroon in zijn geheel is te vinden in het boek van Henk A. Becker, Generaties van Geluksvogels en Pechvogels, Analyses en Strategieën in een living document.

Zie artikel De Telegraaf, 4 maart 2017: https://www.pressreader.com/20170304/

 

Bookmark and Share

The History Of The Relationship Between The Vrije Universiteit And South Africa: Introduction

Soon complete online. SAVUSA POEM Proceedings. Rozenberg Publishers 2005 – ISBN 90 5170 587 5

Introduction
In 2005 the Vrije Universiteit Amsterdam (VU) celebrates its 125th anniversary. It is a celebration in style: a yearlong programme which contains both scholarly elements – every faculty for instance has been asked to organise an international conference in a particular month of the lustrum year around a specific and fitting theme – and festive elements, like for instance an alumni-day ending with a concert of the world famous Portuguese singer Christina Branco. The celebrations are accompanied by the publication of a number of commissioned books about various historical aspects of 125 years of Vrije Universiteit Amsterdam. One of them is a study of the relations between the Vrije Universiteit Amsterdam and South Africa. This relationship dates back to the very beginning of the VU in 1880 – the year in which the First Anglo-Boer War started! The University History Committee asked historian Prof. G.J. Schutte to write this book, entitled De VU en Zuid-Afrika, 1880-2005.[i] The book has been published in December 2005.

In the book Prof. Schutte tells in detail the history of the relationship between the VU and South Africa. This relationship started 125 years ago, in 1880, as a result of the rediscovery by the Dutch of their Afrikaner broedervolk, and a kindred feeling of stamverwantschap (kinship) with the young nation of the Dutch Afrikaners, that was cherished for many decades. The Dutch ardently supported the Boer Republic’s struggle against British imperialism during the Anglo-Boer War of 1899-1902, and also the resulting movement for cultural, social and political emancipation of the Afrikaner people. For the VU academics, this affinity contained an extra value, that of sharing a common religion with the Afrikaners, a common Calvinist tradition and conviction. From 1900 onwards, the VU played an important role as alma mater for generations of Afrikaners, especially for theologians of the Nederduitse Gereformeerde Kerk and the Gereformeerde Kerk. The academic knowledge that was acquired at the VU, was used to develop the South African universities (Stellenbosch and Potchefstroom, and many more) and Afrikaner society and culture.

In about 1960, a new period in VU history was set in motion. A gradual movement away from Kuyperian tradition and the closed group of ‘Calvinists’ could be observed. Critical remarks were made with regard to Kuyper’s Encyclopedia, his philosophy of science, his political and social principles and practice (‘pillarisation’). A new stance was taken on the role of the Christian in society, also in matters of colonialism, racism and the relationship between the First and the Third World. The general western urge for democratisation in those years triggered a change in the ideas on academic education, research and academic policy. The VU, though known for its classical and sometimes patriarchical education system, had since its founding been conscious of its being indebted to the emancipation of the kleine luyden (‘common people’) and considered social awareness as a principle. Read more

Bookmark and Share

Hannah Arendt’s Theory of Totalitarianism – Part One

Hannah Arendt

Hannah Arendt

Hannah Arendt wrote The Origins of Totalitarianism in 1949, by which time the world had been confronted with evidence of the Nazi apparatus of terror and destruction. The revelations of the atrocities were met with a high degree of incredulous probing despite a considerable body of evidence and a vast caché of recorded images. The individual capacity for comprehension was overwhelmed, and the nature and extent of these programmes added to the surreal nature of the revelations. In the case of the dedicated death camps of the so-called Aktion Reinhard, comparatively sparse documentation and very low survival rates obscured their significance in the immediate post-war years. The remaining death camps, Majdanek and Auschwitz, were both captured virtually intact. They were thus widely reported, whereas public knowledge of Auschwitz was already widespread in Germany and the Allied countries during the war.[i] In the case of Auschwitz, the evidence was lodged in still largely intact and meticulous archives. Nonetheless it had the effect of throwing into relief the machinery of destruction rather than its anonymous victims, for the extermination system had not only eliminated human biological life but had also systematically expunged cumulative life histories and any trace of prior existence whatsoever, ending with the destruction of almost all traces of the dedicated extermination camps themselves, just prior to the Soviet invasion.

Read more

Bookmark and Share

Hannah Arendt’s Theory of Totalitarianism – Part Two

Hannah Arendt

Hannah Arendt

Ideology and terror: The experiment in total domination
In chapter two of Hannah Arendt’s Response to the Crisis of her Time it was argued that Arendt’s typology of government rests on the twin criteria of organisational form and a corresponding ‘principle of action’. In the post-Origins essay On the Nature of Totalitarianism, Arendt argues that Western political thought has customarily distinguished between ‘lawful’ and ‘lawless’, or ‘constitutional’ and ‘tyrannical’ forms of government (Arendt 1954a: 340). Throughout Occidental history, lawless forms of government, such as tyranny, have been regarded as perverted by definition. Hence, if

… the essence of government is defined as lawfulness, and if it is understood that laws are the stabilizing forces in the public affairs of men (as indeed it always has been since Plato invoked Zeus, the god of the boundaries, in his Laws), then the problem of movement of the body politic and the actions of its citizens arises. (Arendt 1979: 466-7)

‘Lawfulness’ as a corollary of constitutional forms of government is a negative criterion inasmuch as it prescribes the limits to but cannot explain the motive force of human actions: ‘the greatness, but also the perplexity of laws in free societies is that they only tell what one should not, but never what one should do’ (ibid.: 467). Arendt, accordingly, lays great store by Montesquieu’s discovery of the ‘principle of action’ ruling the actions of both government and governed: ‘virtue’ in a republic, ‘honour’ in monarchy, and ‘fear’ in tyrannical forms of government (Arendt 1954a: 330; Arendt 1979: 467-8).

Read more

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter


  • Ads by Google
  • Archives