De kruistocht van Henk Eikeboom

Henk Eikeboom op de veranda van zijn tweede huis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Henk Eikeboom (1898-1945) was geen theoreticus van het anarchisme, geen voorman in de   anarchistische beweging, maar wel een man van agitatie, organisatie en actie. Hij noemde zichzelf sociaalanarchist, hij was antimilitarist en een bewonderaar van Domela Nieuwenhuis. Hij was dichter, redacteur van anarchistische tijdschriften, uitgever, vertaler, handelaar in tweedehands boeken en erotische lectuur. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zette hij zijn publicatiedrift voort maar hij werd door de Duitse bezetter gearresteerd.

Henk Eikeboom werd geboren in 1898. Zijn vader was koster van de Muiderkerk aan de Linnaeusstraat in Amsterdam en boekbinder. Op de lagere school schreef Eikeboom zijn eerste gedichten en vertoonde hij al zijn opstandige karakter. Hij wilde graag onderwijzer worden, maar bleek later voor het vak volstrekt ongeschikt. Tijdens zijn opleiding tot onderwijzer kwam hij in contact met de Kwekelingen Geheel Onthouders Bond (KGOB) en de Jongelieden Geheel Onthouders Bond (JGOB). Mogelijk maakte hij via die organisaties kennis met het marxisme en de ideeën van Russische revolutionairen. Onder invloed van zijn latere vrouw Willy Broekman, ontwikkelde hij zich al gauw in de richting van het anarchisme.

Dienstweigeraar
Hoewel Eikeboom aanvankelijk tegen dienstweigering was, hebben waarschijnlijk de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog hem tot andere inzichten gebracht en in 1917 weigerde hij dan ook op te komen voor de Landstorm. Bovendien had hij inmiddels kennis gemaakt met het tijdschrift De Wapens Neder van de Internationale Anti-Militarische Vereeniging (IAMV). Tussen 26 oktober 1917 en 7 januari 1919 werd hij als dienstweigeraar gedetineerd, onder meer in Fort Spijkerboor in Westbeemster. Gedurende zijn detentie hield hij een dagboek bij. Op zijn eerste dag in de cel schreef hij: ‘Zo zit ik dan eindelijk opgesloten in een cel (…). Vanmorgen heb ik geweigerd de militaire uniform (…) aan te trekken. Voorwaar een groote misdaad! Ik trek de uniform niet aan omdat ik vrede wil.’

Rapaillepartij
Gegrepen door het anarchisme en antimilitarisme, nam hij na zijn gevangenschap de propaganda voor het anarchisme serieus op. Hij ging schrijven – proza, poëzie en journalistiek werk – voor het anarchistische tijdschrift De Vrije Socialist en de bladen De Wapens Neder en Morgenrood. Van Morgenrood werd hij ook redacteur. Daarnaast hield hij spreekbeurten en deed hij bestuurswerk in anarchistische organisaties en antimilitaristische kringen. In 1919 werd hij administrateur bij Libertas, de uitgeverij van De Vrije Socialist van anarchistisch uitgever Gerhard Rijnders.
Een dienstweigeringswet bestond destijds niet in Nederland. Toen in 1921 dienstweigeraar Herman Groenendaal in hongerstaking ging om een wet te bespoedigen, werd de actie breed ondersteund. Henk Eikeboom zette zich fanatiek in door geld in te zamelen voor de actie. In dezelfde periode werd hij penningmeester van het landelijk comité van de IAMV.

Een van de meest spraakmakende acties waaraan Eikeboom deelnam was de oprichting van de Rapaillepartij. Samen met de dadaïst Anthon Bakels en kunstenaar Erich Wichman richtte Eikeboom een politieke partij op, juist om aan te tonen dat het algemeen kiesrecht nergens toe leidt en om de opkomstplicht aan de kaak te stellen. Ook wilden ze de vraag aan de orde stellen of de massa in Nederland wel een juiste politieke keuze kon maken. Lijsttrekker werd de Amsterdamse zwerver Hadjememaar, die tot ieders verrassing in de Amsterdamse gemeenteraad werd gekozen. Na één raadsvergadering hief de partij zich op.

Poëziebundel van Henk Eikeboom

 

 

 

 

 

 

 

Brochures van Henk Eikeboom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read more

Bookmark and Share

Does the UK Need the EU? An Interview With Malcolm Sawyer

Malcolm Sawyer, Emeritus Professor of Economics at Leeds University

What was Brexit all about? What will its most likely consequences for UK, EU, and the world economy at large? Renowned British economist Malcolm Sawyer, Emeritus Professor of Economics at Leeds University, UK, discusses these and other related issues in an exclusive interview below with C. J. Polychroniou. 

C. J. Polychroniou:Brexit has happened. The UK has gotten a divorce from the European Union (EU), after being a member for 47 years. Is this a cultural and political revolution?

Malcolm Sawyer: As of 11pm. (UK time) on 31st January 2020, the UK is no longer a member of the EU, and as such does not participate in the political deliberations of the EU (e.g. no longer any UK members of the European Parliament, UK government ministers do not attend meetings of council of ministers). However, during what is termed a transition period, intended to be completed by 31st December this year, very little has changed in the economic and social relationships between the UK and the EU. Trade continues to take place on the same terms as before, the free movement of labour between countries continues, etc. etc.. The economic effects of UK’s leaving of the EU are yet to be felt, e.g. those from changes in the trading arrangements. To date, there have been effects of the prospects of Brexit: the sterling exchange rate declined sharply shortly after the referendum from which it has not yet fully recovered, and investment has been subdued through uncertainty of the future relationships.

The referendum result was 52/48 in favour of leave over remain, and opinion polls since the referendum have tended to find some, albeit small, movement in opinion towards remain. The general election result of December 2019 resulted in a large Parliamentary majority for the Conservative government with Boris Johnson as Prime Minister, but based on a 43 per cent share of the national vote. The main political parties against Brexit without a further referendum, and against what is often termed a ‘hard Brexit’ (which is now the probable outcome) secured 52 per cent of the national vote.

At the present time, very little has changed in the day-to-day relationships between the UK and the EU. Trade relationships, movement of peoples etc will be decided upon over the next few months. It remains to be seen how co-operative will be the future relationships between the UK and the EU – much of the Brexit campaign has been based on hostility and suspicion of the EU, which undermine future co-operation. Brexit and the campaigns surrounding it have shown up deep divisions within British society.

C. J. Polychroniou: What are the implications of Brexit for the future of Great Britain, the EU, and the world economy at large?

Malcolm Sawyer: Future of UK. The result of the referendum (2016 on remain or leave the EU) revealed significant differences between age groups (old more likely to vote leave than the young), and geographical (cities more likely to vote remain than towns and rural areas). There were also differences between the constituent nations of the UK – England and Wales both voted to leave, and Scotland and Northern Ireland to remain.

There are forces which could propel a break-up of the United Kingdom with Scotland becoming an independent nation and Northern Ireland re-unified with Ireland. The pressures for independence in Scotland are enhanced by the UK leaving the EU, with a Scottish National Party (SNP) in power in Scotland (albeit as a minority government) continuing to push for a second referendum on Scottish independence. A majority of members of the Scottish Parliament favour independence (SNP plus Scottish Green Party) and recent opinion polls put support for independence slightly in the lead.

Read more

Bookmark and Share

Rosa Luxemburg Internet Archive

“Freedom only for the supporters of the government, only for the members of one party – however numerous they may be – is no freedom at all. Freedom is always and exclusively freedom for the one who thinks differently. Not because of any fanatical concept of ‘justice’ but because all that is instructive, wholesome and purifying in political freedom depends on this essential characteristic, and its effectiveness vanishes when ‘freedom’ becomes a special privilege.” – The Russian Revolution

The Library: https://www.marxists.org/archive/luxemburg/index.htm

Bookmark and Share

De verborgen heimwee van Léo Malet. Een speurtocht in Parijs

Pont de Tolbiac, ca. 1910

De Franse schrijver Léo Malet (1909-1996) schreef in de jaren veertig, vijftig en zestig tientallen detectiveromans. Na Georges Simenon was hij de best verkochte detectiveschrijver in Frankrijk. Voor de Tweede Wereldoorlog was hij actief als anarchist en betrokken bij de surrealistische beweging rond André Breton. Zijn bekendste boek is Brouillard au Pont de Tolbiac (1956), wat zich afspeelt in het 13e Arrondissement in Parijs. Wie in het voetspoor van Malet de wijk wil doorkruisen, treft een stadswijk aan die in ruim een halve eeuw tijd enorm van karakter is veranderd. De vraag is of dat allemaal ten goede is.

Jacques Tardi, Nestor Burma op de Pont de Tolbiac

Een warme zomerse dag in Parijs, een aantal jaren geleden. Ik sta op de plek waar de Rue de Tolbiac overgaat in de Pont de Tolbiac, in het 13e Arrondissement, aan de oostkant van Parijs, langs de Seine. Het eerste gedeelte van de brug overspant een aantal treinsporen en na de kruising met de Port de la Gare, volgt het tweede gedeelte over de Seine. Helaas is de oorspronkelijke gietijzeren brug in de jaren tachtig van de vorige eeuw vervangen door een moderne betonnen constructie.
Op deze plaats zouden in 1936 een aantal anarchisten een geldloper van het nabij gelegen koelhuis Entrepôts Frigorifiques beroofd hebben. Van de geldloper, het geld of de daders is nooit een spoor terug gevonden. Pas twintig jaar later zou de zaak opgelost worden. Dat is althans het gegeven in de roman Brouillard au Pont de Tolbiac (1956) van Léo Malet.
In deze roman wordt privédetective Nestor Burma – voormalig anarchist – twintig jaar later door een oude kameraad getipt over de zaak van de beroofde geldloper. Burma verdiept zich in de zaak en wordt vervolgens geconfronteerd met zijn anarchistische verleden, met personen en gebeurtenissen die hij al lang had verdrongen.

Jacques Tardi, Nestor Burma op de Pont de Tolbiac

Geweld
In 1936 is de jonge Burma een krantenverkoper in het 13e Arrondissement en logeert hij in het Foyer Végétalien – wat werkelijk bestaan heeft: 182 Rue de Tolbiac – waar veganisten, anarchisten en andere wereldverbeteraars een goedkoop onderkomen kunnen vinden. Op de slaapzaal wordt onder de anarchisten gediscussieerd over het gebruik van geweld tegen de maatschappij en tegen personen. De namen vallen van Callemin, Soudy en Garnier, enkele van de zogenaamde Autobandieten. Deze groep anarchisten, ook bekend als de Bende van Bonnot, zorgde in 1911 en 1912 voor onrust en paniek in Parijs en omstreken, vanwege enkele gewelddadige overvallen. Het geld was bestemd voor de anarchistische beweging.
Burma is tegen het gebruik van geweld, maar anderen menen dat geweld niet kan worden uitgesloten. De overval op de geldloper bij de Pont de Tolbiac is het gevolg. Wanneer Burma zich twintig jaar later op de oude zaak stort, lijkt een confrontatie met vroegere kameraden onvermijdelijk.

Léo Malet, Brouillard au Pont de Tolbiac, 1956

Idealen
In het boek worden anarchisten niet stereotiep, karikaturaal neergezet als harteloze fanatici met cape, hoed en bom. Het zijn gewone figuren met idealen, sappelend om de kost te verdienen. Maar bij sommigen speelt de geldzucht op. Anarchistische idealen worden opzij gezet en wellicht komt hun ware karakter boven. Brouillard au Pont de Tolbiac is in de eerste plaats bedoeld als een spannend boek, maar het heeft een tweede laag. De wijze waarop Malet de gebeurtenissen laat ontrollen en de ontknoping van het verhaal, zijn een afrekening van Burma met de handelswijze van vroegere kameraden. Dat Burma daarbij geen geweld hoeft te gebruiken, komt niet alleen goed uit, maar geeft de opvattingen van Burma – maar ook die van Malet zelf – weer.

Read more

Bookmark and Share

The Abuse Of The Right To Sexual And Reproductive Health In Nigeria: The Way Out

Photo: en.wikipedia.org

Somewhere in Osun State, Nifemi, a three-year old baby, has been put under the knife for her clitoris to be cut off. Somewhere in Zamfara, thirteen-year-old Aisha has been betrothed to a 65-year-old Alhaji. Somewhere in Lekki, ten-year-old Ayoola is being sexually abused by his uncle. Somewhere in Zamfara, new mother, Aisha, just drew her last breath after bleeding profusely due to the negligence of the medical practitioners that handled her childbirth. Each of these people are victims of the failed healthcare system which Nigerians are constantly being subjected to. For a long period of time, the issue of the abuse of the right to sexual and reproductive healthcare in Nigeria has been ignored like a slowly growing pimple. However, the previous pimple has now developed into an unavoidable boil ridden with pus and blood. Much to the chagrin of the powers that be, the ripple effects of the poor handling of sexual and reproductive health in Nigeria, can no longer be swept under the carpet.

The World Health Organisation defines reproductive health as: “A complete state of physical, mental and social wellbeing, and not merely the absence of disease or infirmity in all matters related the reproductive system, its functions and its processes” [1]. The right to sexual and reproductive health has slowly garnered recognition over the past five decades. From the World Population Conferences in Rome and Belgrade held at 1958 and 1965 respectively [2], to the Beijing Conference of 1995 [3]; reproductive and sexual health has constantly been reaffirmed as a sine qua non in the lives of both men and women. In Nigeria, several Acts, and policies alike, have been enacted in order to guarantee this right to every Nigerian. They include, amongst others: The HIV(Anti-Discrimination) Act, 2013; the Violence Against Persons Prohibition Act, 2015; and the National Strategic Framework for the Elimination of Obstetric Fistula in Nigeria (2019-2023) [4].
However, the Nigerian situation seemingly sings a different tune. In spite of the existing legal framework, there have been numerous cases bordering on the flagrant abuse of the right to reproductive and sexual health in Nigeria- ranging from child marriage to sexual violence.

Currently, Nigeria has the highest number of child brides in Africa [5]. Over 20% of global maternal deaths occur in Nigeria with a staggering 600,000 maternal deaths enumerated from 2005-2015 [6]. In the same vein, over 25 percent of Nigerian women have been circumcised, with Osun State hosting the highest prevalence rate of 77 percent [7]. Each of these violations have negative effects on victims, hence, the global attention which the right to reproductive and sexual health has attracted. For example, there has been no report on the health benefits triggered by Female Genital Mutilation; however, numerous studies and research works have reported the harmful effects of female genital mutilation which could range from immediate complications which include: shock, haemorrhage and genital tissue swelling; to long-term complications which include: pain during sexual intercourse, urinary tract infections and menstrual problems [8].
Read more

Bookmark and Share

Leonid Andreyev ~ The Seven Who Were Hanged

Leonid Andreyev 1871-1919 Portrait: en.m.wikisource.org

Foreword by Herman Bernstein
Leonid Andreyev, who was born in Oryol, in 1871, is the most popular, and next to Tolstoy, the most gifted writer in Russia to-day. Andreyev has written many important stories and dramas, the best known among which are “Red Laughter,” “Life of Man,” “To the Stars,” “The Life of Vasily Fiveisky,” “Eliazar,” “Black Masks,” and “The Story of the Seven Who Were Hanged.”
In “Red Laughter” he depicted the horrors of war as few men had ever before done it. He dipped his pen into the blood of Russia and wrote the tragedy of the Manchurian war.
In his “Life of Man” Andreyev produced a great, imaginative “morality” play which has been ranked by European critics with some of the greatest dramatic masterpieces.
The story of “The Seven Who Were Hanged” is thus far his most important achievement. The keen psychological insight and the masterly simplicity with which Andreyev has penetrated and depicted each of the tragedies of the seven who were hanged place him in the same class as an artist with Russia’s greatest masters of fiction, Dostoyevsky, Turgenev and Tolstoy.
I consider myself fortunate to be able to present to the English-reading public this remarkable work, which has already produced a profound impression in Europe and which, I believe, is destined for a long time to come to play an important part in opening the eyes of the world to the horrors perpetrated in Russia and to the violence and iniquity of the destruction of human life, whatever the error or the crime.

Introduction by Leonid Andreyev
I am very glad that “The Story of the Seven Who Were Hanged” will be read in English. The misfortune of us all is that we know so little, even nothing, about one another—neither about the soul, nor the life, the sufferings, the habits, the inclinations, the aspirations of one another. Literature, which I have the honor to serve, is dear to me just because the noblest task it sets before itself is that of wiping out boundaries and distances.

As in a hard shell, every human being is enclosed in a cover of body, dress, and life. Who is man? We may only conjecture. What constitutes his joy or his sorrow? We may guess only by his acts, which are oft-times enigmatic; by his laughter and by his tears, which are often entirely incomprehensible to us. And if we, Russians, who live so closely together in constant misery, understand one another so poorly that we mercilessly put to death those who should be pitied or even rewarded, and reward those who should be punished by contempt and anger—how much more difficult is it for you Americans, to understand distant Russia? But then, it is just as difficult for us Russians to understand distant America, of which we dream in our youth and over which we ponder so deeply in our years of maturity.

The Jewish massacres and famine; a Parliament and executions; pillage and the greatest heroism; “The Black Hundred,” and Leo Tolstoy—what a mixture of figures and conceptions, what a fruitful source for all kinds of misunderstandings! The truth of life stands aghast in silence, and its brazen falsehood is loudly shouting, uttering pressing, painful questions: “With whom shall I sympathize? Whom shall I trust? Whom shall I love?”

In the story of “The Seven Who Were Hanged” I attempted to give a sincere and unprejudiced answer to some of these questions.

That I have treated ruling and slaughtering Russia with restraint and mildness may best be gathered from the fact that the Russian censor has permitted my book to circulate. This is sufficient evidence when we recall how many books, brochures and newspapers have found eternal rest in the peaceful shade of the police stations, where they have risen to the patient sky in the smoke and flame of bonfires. Read more

Bookmark and Share
  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Archives