The Life And Times Of Es’kia Mphahlele

A wonderful documentary about one of South Africa’s greatest authors, Es’kia Mphahlele, who was one of the first writers to leave for exile in the 1950s and write about apartheid as it was unfolding in South Africa. His novel “Down Second Avenue” became an international sensation and was based on his personal struggles of being raised in poverty, getting an education and leaving the country. Es’kia eventually returned to South Africa in August 1977, during a tumultuous period one year after the June 16, 1976 Soweto riots and less than a month before the death of Steve Bantu Biko. Despite opposition from the South African government, he was offered a position at the University of Witwatersrand and he became an influential cultural leader, revered for his ideas on education and African Humanism.

Part 2 of a wonderful documentary about one of South Africa’s greatest authors, Es’kia Mphahlele, who was one of the first writers to leave for exile in the 1950s and write about apartheid as it was unfolding in South Africa. His novel “Down Second Avenue” became an international sensation and was based on his personal struggles of being raised in poverty, getting an education and leaving the country. Es’kia eventually returned to South Africa in August 1977, during a tumultuous period one year after the June 16, 1976 Soweto riots and less than a month before the death of Steve Bantu Biko. Despite opposition from the South African government, he was offered a position at the University of Witwatersrand and he became an influential cultural leader, revered for his ideas on education and African Humanism.

Bookmark and Share

The Dutch Black School: They Are Not Us

Lammert de Jong – Being Dutch. More or less. In a comparative Perspective of USA and Caribbean Practices Rozenberg Publishers 2010. ISBN 978 90 3610 210 0 – The complete book will be online soon. 

‘An Inconvenient Truth’
In the Netherlands, black’ is not black; it is ‘non-western’, including Moroccan, Turkish, and people of Caribbean origin, lumped together as allochtons. In government statistics, schools with more than 70% allochton pupils are generally classified as a black school; schools with less than 20% allochton pupils are graded as white. The black school concept is also used in relation to the surrounding neighborhood. Schools with more pupils of non-western origin than expected in view of the composition of the neighborhood are labeled blacker or, in the case of an over-representation of white pupils, whiter. A deviation of 20% or more between neighborhood and school population classifies a school as too white or too black (Forum, 2007). The number of primary schools with more than 70% allochton pupils is increasing; in Dutch nomenclature: the schools are becoming blacker.

The Dutch black school is a perfidious contraption that locks in children of non-western origin, while its black label flags an underlying apartheid syndrome to underscore for the True Dutch – intentionally or not – how different these allochtons are. Yet the black school touches an open nerve in the Netherlands, a sensitive reality that surpasses its statistical definition. On the one hand the black school reeks of apartheid, which the Dutch so bravely contest when occurring elsewhere in the world. On the other hand the True Dutch are well aware that their entitlement and unencumbered access to white schools is at stake when school segregation is tackled in earnest. So far Dutch counteraction is limited to research and some experimental desegregation projects.

The Dutch black school is embedded in the particular Dutch school system that funds public-secular as well as private-denominational schools. Once, the Dutch school system was driven by the accommodation of different beliefs. On the strength of their belief – church-religion or secular ideology – parents wanted a school for their children that adhered to the values, doctrines, and rules of their faith, and paid for by the state. [Note: In 2009 the Netherlands’ Council of State pointed out that publicly financed orthodox religion-based schools may refuse teachers who identify with a particular gay life style. The fact that a teacher is gay is not sufficient to deny a position, but if he or she is in a same sex relation and married in church or city hall, that may suffice, as such contravenes the orthodox rule that marriage is a holy sacrament between one man and one woman]

Denominational and non-religious schools emphasized particularity, a distinctiveness that corresponded with religious doctrines or ideological orientations. The principle of Freedom of Education (Onderwijsvrijheid) is enshrined in the Netherlands Constitution, art. 23. Over the years parents have come to believe that they are entitled to choose a specific school for their children, which is a travesty of the freedom to choose a particular type of school, based on denominational or secular definition.

Dutch politics wavers when coming to grips with the effects the black school brings – quite literally – home. Most parents don’t set out intending to discriminate, which makes a noble difference, and legally enforced segregation is not on the books. Nonetheless a segregated white-black educational system has become a reality, with most True Dutch children in better schools and having better school careers, and children of allochtons at the other end. And that with long lasting effects after the school years have come to an end. This type of school segregation stigmatizes New Dutch children for life, while reinforcing an allochton footprint that will divide the nation for years to come. Although most political parties assert that integration is the major social issue of our time, they fail to confront the black school with a sense of urgency. Dutch politics still has to acknowledge that the black school emblematizes the allochton population in the Netherlands with an explicit signature: They are not Us.

Black schools are a common feature in most major Dutch cities. So far the black school does not stand out in Dutch politics as a problem that must be solved urgently by law, regulation or in the courts. The black school seems more of an inconvenient truth than a critical social or political issue. To an outsider this must be surprising, given that the Netherlands is known for its rock-solid liberal reputation. How come then that the Netherlands has become a segregated nation? And do they discriminate against people of color? Do the Dutch not know how to handle the ethnic complexities of today’s multi-cultural society? Or is it a lack of compassion for those who do not belong to the white Dutch tribe: Discrimination or not, my children first. Or is it merely a matter of social-economic stratification, a distinction between advantaged and disadvantaged children, so that the Dutch black school is just a myth (Vink, 2010)?

Read more

Bookmark and Share

The Making Of The Statute Of The European System Of Central Banks ~ Contents & Readers’ Guide

Contents

List of Acronyms and Abbreviations
INTRODUCTION
Chapter 1: Introductory Chapter
Zur Thematik – Organization of the book – Methodology and sources – Descriptions of the main documents, committees and historical setting

Chapter 2: Integration Theory, Federalism and Checks and Balances
Integration and transfer of power – Federalism – Checks and balances

PART I
Cluster I (Checks and Balances between the ESCB and the Public Authorities)

Chapter 3: Introduction to Cluster I
Basic Community structure – Independence – Accountability

Read more

Bookmark and Share

Herinnering aan André Köbben (1925-2019)

Foto nsv-sociologie.nl

19 augustus 2019. Op 13 augustus, vorige week dus, overleed André Köbben. Hij was mijn leermeester, in allerlei opzichten. Ik ben vier jaar zijn assistent geweest in de jaren zestig van de vorige eeuw, ik ben in 1974 bij hem gepromoveerd. Vandaag wordt hij gecremeerd, in Leiden, waar hij woonde. Er is veel over hem te vertellen, en ik vermoed dat ik dat op deze plaats ook nog wel zal doen. Maar ter herinnering aan hem druk ik op deze dag een ‘gesprek’ met hem af. Ik voerde dat begin 2012, ruim zeven jaar geleden dus, voor een tijdschrift: Tijdschrift over Cultuur en Criminologie, waarin het later dat jaar (het septembernummer) werd geplaatst.

Een gesprek voor het Tijdschrift over Cultuur & Criminaliteit? Je bent van harte welkom, zegt André Köbben aan de telefoon, maar hij geeft me huiswerk op. Hij stuurt me de tekst toe van Bedrog in de wetenschap, die hij begin januari (2012) heeft voorgedragen bij de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Ook vraagt hij me de nieuwe bundel met criminologische opstellen van Frank Bovenkerk door te nemen: Een gevoel van dreiging. Het ging hem niet om het motto van de bundel, ontleend aan Köbben zelf en met karakteristieke köbbiaanse ironie verwoord:Zelfs zou ik mij willen verstouten u, lezer, de vaderlijke raad mee te geven: in uw eigen belang en dat van anderen, waag u nóóit aan echte voorspellingen. Nee, ik moet lezen wat Bovenkerk heeft geschreven over de Noorse massamoordenaar Anders Breivik, de politieke moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de spray shooting in Alphen aan den Rijn en de aanslag op de koninklijke familie in Apeldoorn in 2009.

De overeenkomsten tussen beide onderwerpen dringen niet meteen tot me door, maar na een kort college zie ik de analogie. André Köbben en ik ontmoeten elkaar bij hem thuis, in zijn gerieflijke Leidse studeerkamer. Opvallend netjes opgeruimd voor een werkkamer, maar wel met overal stapels boeken en notities – een onderzoeker aan het werk. Begin februari. Buiten is het heftig vriesweer en schijnt een oogverblindende zon. In de jaren 1960 ben ik vier jaar zijn assistent geweest en hebben we vaak zo tegenover elkaar gezeten, op zijn kamer in de Amsterdamse Spinhuissteeg, later aan de Keizersgracht; boeken, tijdschriften, blocnotes en losse papieren tussen ons in. Het voelt vertrouwd en eigenlijk volstrekt gewoon, zo hoort het – André aan het woord, ik met een aantekeningenboekje. Nu tutoyeren we elkaar, dat was destijds ondenkbaar. Ook hij heeft zich voorbereid, er ligt een cv voor me klaar, knipsels, tijdschriftartikelen.

In zijn lezing over bedrog valt Köbben met de deur in huis: ‘Op 8 september 2011 kwam het bedrog van Diederik Stapel in de openbaarheid. Het kwam voor iedereen als een donderslag bij heldere hemel.’ Velen denken dat het gaat om een uitzonderlijk geval en sommigen, onder wie de rapporteur over de zaak Stapel, beweren zelfs dat er sprake is van het ‘omvangrijkste bedrog ooit’. Köbben laat zien dat dit niet waar is, maar wat hem boeit is het stereotiepe karakter van zulke reacties. Net als het feit dat je allerlei commentatoren op ziet duiken die onmiddellijk menen te weten wat de oorzaak zou zijn geweest van Stapels bedrog. De gedachte erachter is dat je zulke incidenten eigenlijk zou moeten kunnen voorkomen, dat er maatregelen getroffen zouden kunnen worden om bedrog in de wetenschap uit te roeien. Daar zit een bepaalde logica achter en wel de ‘logica van de risicosamenleving’ – de term wordt gebruikt door Frank Bovenkerk en hij bespreekt het begrip in zijn bundel. De zin van het huiswerk begint te dagen. Als er een gruwelijke aanslag zoals die in Noorwegen gepleegd wordt – heel letterlijk: een donderslag bij heldere hemel – klinken er meteen stemmen die de overheid verantwoordelijk stellen: we hadden die Breivik toch wel eerder kunnen ontmaskeren als gewetenloze killer? De werkelijkheid is ingewikkeld, de misdaadbevorderende factoren die in het leven van Anders Breivik kunnen worden aangewezen, vind je ook bij duizenden anderen en daar gaat het blijkbaar niet mis. Toch wordt er een commissie ingesteld die één of een paar veronderstelde oorzaken belicht waar snel iets aan kan worden gedaan. Helaas is het onduidelijk hoeveel rampen in de toekomst kunnen worden voorkomen door zulke ad-hocmaatregelen. Bovenkerk zegt gelaten: ‘Het wachten is op de volgende calamiteit.’ Read more

Bookmark and Share

Over de rol van ijdelheid in de wetenschap ~ Inhoudsopgave

Omslag: burobouws.nl

Inhoud

1. Over de rol van ijdelheid in de wetenschap – Voorwoord
2. Jan P. Bakker
3. Uren met Lévi-Strauss
4. Over Norbert Elias
5. Een al te absolute overtuiging – Over Dick Swaab: Wij zijn ons brein
6. De kwestie Buck
7. Het geval van Jan Hendrik Schön
8. De affaire Stapel
9. Inzake Mart Bax
10. Sir Cyril Burt
11. Bernard Berenson tussen kunstwetenschap en handel
12. Rangschikkingen
Geraadpleegde literatuur

‘IJdelheid’, wat is mijn definitie van dat begrip? In de Van Dale wordt ijdelheid omschreven als ‘een te hoge dunk van de eigen voortreffelijkheid’ en als ‘de zucht om door anderen bewonderd en geprezen te worden’. Beide omschrijvingen zijn voor mijn doel bruikbaar. Een zekere mate van ijdelheid in deze betekenis is veel beoefenaars van de wetenschap eigen, met name als ze de positie van hoogleraar bereikt hebben. Mij gaat het hier echter om gevallen waarbij ijdelheid zich in excessieve vorm voordoet. In die zin dat deze ook nog gepaard gaat met de ‘ik heb altijd gelijk’ gedachte, en vaak ook met ‘ik weet toch wel hoe het zit, ook zonder het onderzocht te hebben’.

Eerder verschenen bij Rozenberg Publishers. Amsterdam 2017. ISBN 978 90 3610 493 7

Bookmark and Share

Over de rol van ijdelheid in de wetenschap ~ Voorwoord

‘IJdelheid’, wat is mijn definitie van dat begrip? In de Van Dale wordt ijdelheid omschreven als ‘een te hoge dunk van de eigen voortreffelijkheid’ en als ‘de zucht om door anderen bewonderd en geprezen te worden’. Beide omschrijvingen zijn voor mijn doel bruikbaar. Een zekere mate van ijdelheid in deze betekenis is veel beoefenaars van de wetenschap eigen, met name als ze de positie van hoogleraar bereikt hebben. Mij gaat het hier echter om gevallen waarbij ijdelheid zich in excessieve vorm voordoet. In die zin dat deze ook nog gepaard gaat met de ‘ik heb altijd gelijk’ gedachte, en vaak ook met ‘ik weet toch wel hoe het zit, ook zonder het onderzocht te hebben’.

Ik heb in ruime mate gegevens verzameld over tien zulke personen. In zeven van mijn casussen ben ik goeddeels tot mijn oordeel over hen gekomen op grond van eigen onderzoek en eigen ervaringen. In twee gevallen heb ik mede gebruik gemaakt van het zorgvuldige werk van een onderzoekscommissie. In drie gevallen heb ik mijn oordeel voornamelijk gebaseerd op doorwrochte studies van anderen. Ik heb niet de pretentie dat het hier gaat om zoiets als een representatieve steekproef. Wel meen ik een scala van gevallen te presenteren die de meeste variaties op dit gebied omvat. Zo heb ik gezocht naar voorbeelden uit onderscheiden gebieden van wetenschap. In zes gevallen zijn het beoefenaars van de sociale wetenschappen (in de ruime zin van het woord), in vier gevallen natuurwetenschappers (in de ruime zin van het woord). In vijf casussen betreft het actuele affaires, in de vijf overige om zaken die zich in het (nabije) verleden hebben voorgedaan. Die te bespreken is van belang, al is het maar om aan te tonen dat misstanden in de wetenschap niet enkel van vandaag of gisteren zijn. In alle tien gevallen betreft het mannen. Geen wonder. Immers in het nabije verleden waren bijna alle beoefenaars van de wetenschap van het mannelijk geslacht, en ook nu nog geldt dat voor een ruime meerderheid. Maar de emancipatie schrijdt met rasse schreden voort! Alweer enkele jaren geleden kreeg voor het eerst een vrouwelijke beoefenaar van de wetenschap een officiële berisping wegens wangedrag in de wetenschap. Ik noem hier geen namen.

Excessieve ijdelheid in de wetenschap, in de hier geformuleerde betekenis van dat woord, heeft vaak schadelijke gevolgen en wordt daarom in dit geschrift bestreden.

Achtereenvolgens bespreek ik leven en werk van de volgende personen: de fysisch geograaf Jan P. Bakker; de antropoloog Claude Lévi-Strauss; de socioloog Norbert Elias; de hersenonderzoeker Dick Swaab; de chemicus Henk Buck; de nanotechnoloog Jan Hendrik Schön: de sociaal psycholoog Diederik Stapel; de antropoloog Mart Bax; de psycholoog Cyril Burt; de historicus Bernard Berenson.

De vraag die als eerste te beantwoorden staat is of ijdelheid in excessieve-mate bij onderzoekers in alle gevallen nadelig is voor de wetenschap.

Bij het schrijven van dit boek heb ik de hulp gehad van Henk Tromp. Hij heeft mijn teksten zorgvuldig gelezen en mij zijn kritiek niet bespaard. Verder, hij weet (bijna) alles van computers en ik (bijna) niks. En tenslotte, het mooie hoofdstuk 11 is van zijn hand.

Ook wil ik Frank Bovenkerk en Lodewijk Brunt bedanken voor hun welkome bijstand. Eens waren zij veelbelovende promovendi van mij, nu zijn zij allebei emeritus hoogleraar. Dat ik dat nog mag meemaken!

Volgende hoofdstukover-de-rol-van-ijdelheid-in-de-wetenschap-jan-p-bakker/

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Archives