Studio Meritis MaKOM


Foto: Ilya Rabinovich

Studio Meritis MaKOM (Joseph Semah and Linda Bouws) is aware of the urgent need to add new perspectives to the dominant Western traditional way of thinking in our globalizing world.
The Western world has been predominately manifested by iconic works of art, literature, film, theatre, philosophy, often related to traditional Christianity.
But culture is not static, it is always changing: today’s culture is tomorrow’s heritage.

Seen from this perspective, it is necessary to take a critical look at how Western culture and art are presented and why. It is also important to recognize and accept sources and traditions of other cultures.
We will be searching for new structures and a new conceptual vision which will better reflect the reality of our pluralistic society. This will require thinking out of the box, whereby the artist’s scrutiny on the creative processes in the West will play an important role.

Mission
Studio Meritis MaKOM is committed to investigate and encourage different views on the current artistic research into Western culture. New research into the existing way of thinking will lead to new and maybe forgotten information, representations and interpretations. We will develop these, analyse them and provide them with a podium.
Our aim is to stimulate a collective commitment and to make a contribution to the debate on Western art and culture by also including non-Western art and culture.

Studio Meritis MaKOM reflects and provides context for art and culture.

Studio Meritis MaKOM focuses on
– Current global developments and discussions on Western art
– Contextualization of Western art
– The significance, relevance and representation of Western art, culture and politics in a complex world of interculturalism.

© Metropool Foundation International Art Projects

www.metropool-projects.com
www.josephsemah.nl

Contact: lindabouws@gmail.com
Mob: +31(0) 620132195

Bookmark and Share

Joseph Sassoon Semah, Stedelijk Museum Amsterdam ~ Statement 20 oktober 2017


Foto: Linda Bouws

Dames en heren, dank voor uw aandacht, ik ben een heel klein beetje medeplichtig aan het ontstaan van deze avond en Margriet Schavemaker was zo attent me te vragen die achtergrond toe te lichten. In 10 minuten ga ik dat doen (of 9 1/2 ).

Toen ik enkele jaren geleden mijn eerste werk van Joseph zag, was ik in het gezelschap van een vermaard kunstkenner met grote mond, een vriend die ik nu X ga noemen.
We stonden op een tentoonstelling en ik zag… wat was het?.. bladpapier met notenbalken… een omtrek van een liggende hond? De vorm van een hut? Wat, waarom en hoe: ik zag het niet precies, maar ik dacht: hé, dát vind ik mooi! Wat een eigenzinnige wereld.
Dat mooi slikte ik nét op tijd in. Kunstkenner X had me immers geleerd: échte kunst, vinden wij niet mooi, echte kunst, vinden wij goed. Dat je iets ook nog mooi kan vinden, is volkomen onbelangrijk, oftewel: oninteressant.

Dit fascineert me: het lukt me nooit om naar eigen tevredenheid uit te leggen waarom ik een kunstwerk mooi vind. Het werk van Joseph trok me aan, zonder dat ik kennis had van de achtergrond en referenties. Ik stamelde wat over scherp pikzwart op verkleurd papier, zo wonderlijk een huisje onder een tafel geplakt en ik probeerde mijn onkunde beschaafd te maskeren door wat te mompelen over hoe interessant het opduiken van het motief van de herhaling was, misschien zei ik bij een installatie met hout en metaal zelfs wel iets als: zo sterk dat conflicterende materiaalgebruik.

Waarom is iets mooi? En waarom is iets goed? Tja, ik heb vele, véle gortdroge essays over oude en nieuwe kunst gelezen en in ieder geval wat mooi betreft besloten: hoe mooier het werk, hoe slechter erover wordt geschreven.

Gelukkig begon X me uit te leggen waarom het werk goed was. En zoals meestal in dat soort gevallen, vertelde hij niet zozeer over wat ik zag, maar vooral over waar het aan refereerde, over de ideeën waar het uit voortkwam: over de hoogstpersoonlijke zoektocht van de kunstenaar.
En even werd ik als de moderne museumbezoeker, een lid van de zwijgende massa die devoot luistert naar de audiotour op de koptelefoon en niet in een museum maar op een Open Universiteit lijkt rond te lopen. Read more

Bookmark and Share

A Conversation With Joseph Sassoon Semah


On Friendship / (Collateral Damage) The Guardians of the Door | Art performance by Joseph Semah (Amsterdam) and György Dragomán | Millenáris, Building B | Photo by Oliver Sin

Joseph Sassoon Semah: Before we begin, there is something important I would like to mention. You see that I have changed my name to Joseph Sassoon Semah.*

Zsuzsanna Szegedy-Maszák: And why is that?

JSS: Beginning on the 20th of October, my name will be Joseph Sassoon Semah as a reflection of the third exile project. I was born in Bagdad. As a family, we were displaced to the State of Israel, and now I am a guest in the West. My grandfather was the chief rabbi of the Babylonian Jews who lived in Bagdad. So I thought that instead of explaining my background every time I would just add the family name Sassoon so people will understand.

ZsSz-M: You often talk about being in a state of self-imposed exile, or rather as a guest. How does your art reflect this?

JSS: I read to the idea of the guest through my mother tongue. For me the guest is not just a friendly person who comes and you let him stay in your home for five days. The guest is someone who stays and works for the good of the whole world. Remember, in Hebrew, we don’t have the word exile. To begin with, גלות, or GaLUT, is not Exile, nor is it Diaspora or an existing place; GaLUT is simply a disciplined activity, an intensive vision, and it is what GaLUT does – it transforms each and every temporary מקום, MaKOM or place of shelter, into a perpetual search for a Hand Full of Soil.

ZsSz-M: You mentioned that your mother tongue is Hebrew, and in a previous interview you mentioned that visual art is in fact a second language for you.

JSS: The Hebrew language is my home. Where can I dwell? In language itself.

ZsSz-M: The manner in which you approach art seems very textual to me. You speak about reading artworks through the Hebrew language. You regard artworks as ‘footnotes’. You recite or read texts aloud during your performances. What is your relationship to literature or to texts? Do you approach visual art from this textual stance? And a follow up question: do you regard music in a similar, textual manner?

JSS: The first time I used a musical score in my art was during my inquiry into a very important moment in history: the meeting between Paul Celan and Heidegger in the Black Forest village of Todtnauberg on July 25th 1967. I placed the two images on a Wagner score, so I used it in an intellectual way. Music to me is textual. I am not an artist of a gallery. I cannot reproduce an image on demand. I call my artworks ‘footnotes’ to a text, but in fact they are part of the text.

Read more

Bookmark and Share

Wanneer kunst religie en politiek raakt


It is precisely this balance between exile and the emotion of the privileged which forms the unique originality of our ‘Breathing in Reverse’. As this will be clear already, there is no past or future in Exile, only an immediate present.

Op 21 februari 2007 was ik op uitnodiging van Joseph Semah aanwezig bij de lancering van zijn kunstproject Next Year in Jerusalem: Ein Projekt in 12 Kirchen in Niedersachsen in de Markuskirche Hannover. Hem was gevraagd in dialoog te gaan met twaalf kerkgebouwen in Niedersachsen, van Hannover tot Osnabrück, vanuit het idee dat hedendaagse kunst het geloof kan verdiepen en extra aandacht kan genereren.
“Es sind vor allem künstlerische Äußerungen gewesen, die unsere Kultur geprägt, weiterentwickelt und immer wieder auch herausgefordert haben,“ sprak de toenmalige Landesbischöfin Dr. Margot Käßmann, onder wier patronaat het kunstproject stond.
Hoe moeilijk het is echt in gesprek te gaan met de ander, bleek tijdens Joseph Semahs performance in de City Kirche St. Jacobi in Hildesheim. Tussen tweeëntwintig blauwe bergen (het aantal refereert aan de tweeëntwintig letters van het Hebreeuwse alfabet) bewogen zich, rug aan rug, een bisschop, een imam en Joseph Semah, respectievelijk citerend uit de Bijbel, de Koran en de Thora. Deze blauwe bergen hadden al eerder gefigureerd in het buitenproject HaR VeKaCh-ChOL TzILO (A Mountain and Its Blue Shadow, 1987). [i]

In Hildesheim werd het tussen de blauwe bergen een heel getrek en geduw, waarbij soms het Hebreeuwse, dan weer het Duitse of het harmonieuze Arabische gezang domineerde. En heel soms kon je in de kakofonie van de stemmen een nieuwe versie beluisteren, een fascinerend geheel. Na de indrukwekkende interventie in de kerk werd de alledaagse realiteit meteen weer zichtbaar: tot een echt gesprek tussen de bisschop en de imam wilde het niet komen. Angst voor de ander en gebrek aan kennis leek het onmogelijk te maken.

Ik heb Joseph Semah steeds beter leren kennen in dat wat hem drijft. Zijn filosofische, theologische, politiek-culturele onderzoek is verbonden aan de positie van de ander, in zijn geval de derde ballingschap: Irak, Israël en het Westen.
“De gast (in ballingschap) in onszelf is vóór alles een kunstenaar met woorden, omdat woorden het medium zijn waarmee hij zijn naam heeft leren verheimelijken, zijn twijfel verbergen, en zijn angsten verminderen door zijn eigen behoefte om te participeren in het westerse paradigma te bekritiseren.
Maar de gast in ballingschap zal altijd blijven verlangen naar de nostalgie van een verloren paradijs. De westerse kunstgeschiedenis wordt gedomineerd door de bronnen en betekenis van de christelijke erfenis. Als je je dat realiseert dan wordt het evident dat het oeuvre van kunstenaars dat onderdeel is van het westerse paradigma vanuit die erfenis wordt gelezen, getoond en geïnterpreteerd. De kunstwerken in het publieke domein zijn ‘geritualiseerd’ en verbonden met een bepaalde ‘heilige’ tekst. Dat maakt het kunstwerk gelijktijdig leesbaar maar ook schimmig en diffuus.
Door ‘versluierd’ uit deze christelijke bronnen te putten, ze onzichtbaar te maken, blijft het christendom een grote rol spelen in de maatschappelijke, culturele en politieke context. In deze context wordt het onoplosbare dilemma van de gast manifest. Enerzijds wordt hij gedwongen te zwijgen over zijn hoogstpersoonlijke wijze van ‘lezen’, anderzijds maakt hij gebruik van de westerse tactiek om opgemerkt te worden zonder te worden ontdekt.” [ii]
De ‘nieuwkomer’ voelt zich niet erkend en blijft een gast in ballingschap. Read more

Bookmark and Share

On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door ~ Summary


Joseph Semah – MaKOM The doubling of the House 1979 – 2017 cellenbetonblokken 200 x 200 x 200 cm Photo: Ilya Rabinovich

Artist Joseph Sassoon Semah (1948) was born in Bagdad, where his grandfather Hacham Sassoon Kadoori (1885-1971) was Chief Rabbi of the Babylonian Jews. In 1950 he was ‘relocated’ with his parents to the State of Israel. In the mid-70’s Semah decided to leave Israel, speaking in this context of his self-chosen exile. He lived and worked in London, Berlin and Paris; but has been settled in Amsterdam since 1981, where he has positioned himself as ‘the Guest’. By reading in his native language, Hebrew, he has detected a shortage of Jewish awareness. Jewish significance receives too little attention in western history of art and Semah feels the urgent need to append this and to fill the ’empty page’.

During his long-term project On Friendship / (Collateral Damage) in which he collaborates with Metropool International Art Projects / Studio Meritis MaKOM (Linda Bouws), the main question is how western art and culture are presented and why. In Part 1 (2015) Semah searches for the specific Jewish implications in Kazimir Malevich’s The Black Square and Barnett Newman’s work, and also critically researches the claim by a growing group of people that refer to the Jewish-Christian origin of European culture.
Through his lawyer Bob Vink, Semah makes contact with Beatrix Ruf, director of the Stedelijk Museum Amsterdam and asks her to account for the ’empty page’ in art history on behalf of the art world.
In On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door, Luther and 500 years of Reformation are the central subject: with art, performances, artistic interventions, round-table conversations, lectures and a book publication. There will be critical reflection on the image of Luther as a ‘superstar’ and on his importance then and now. The Nieuwe Kerk, The Joods Historisch Museum, the Stedelijk Museum and the Goethe-Institut are all partners in this project.
The starting point was Semah nailing his answer to Luther on the door of the Nieuwe Kerk, preceded by a ‘procession’ coming from the Dam square.

The Answer is this:
And in the background we still see the unsolvable dilemma of the Guest. On the one hand he is forced to be silent about his highly personal way of reading, while on the oter hand he uses Christian tactics to be noticed without being discovered.
The Guest in ourselves is primarily an artist with words, for words form the way he has learned to conceal his name, hide his doubt and suppress his fear by publicly criticising his wish to participate within the western paradigm. Please note, the nostalgia for a lost paradise, will pursue the Guest from the start and during his whole active life in exile.

Signed by JOSEPH SASSOON SEMAH

JOSEPH SASSOON SEMAH
After this intervention at the church-door there was a round-table conversation about Luther’s influence on the arts. From every angle that one looks at Luther’s influence, we must acknowledge the background of the speakers: christianity, judaism and art world.
Irene Zwiep, professor of Hebrew and Jewish studies at the University of Amsterdam, entered the discussion on the influence Luther’s Reformation had had on Judaism.
“The basic thought is that ‘a’ Judaism does not exist. It has by definition always been a many-voiced matter, within which dissidents could voice their different opinions. For that reason a reformation, meaning a radical restructuring, was unnecessary. ‘Chiddush’ (renewal) was for centuries synonymous to ‘massoret’ (tradition). Until, according to Zwiep, in 1820 a group of young Jews from Berlin decided to implement Luther’s Reformation nonetheless. Because of their interference ‘massoret’ became history and ‘chiddus’  judaism.

On the 13th of July 2017, Joseph Semah pursued the case with a public intervention/installation in the Nieuwe Kerk, observed by a large audience. At the end of the performance the audience is invited to fasten the 5000 meter of long threads to the table. They are finally pinned down with a boiled egg (95 in all, in reference to Luther’s 95 theses), leaving a fan shape of threads on the church floor.

In the Joods Historisch Museum there will be a a special selection of Semah’s work on show, from the 5th of October 2017 until the 7th of January 2018. An exhibition directly reflecting upon On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door.
On the 20th, 21st and 22nd of October the conversation continued with the Stedelijk Museum Amsterdam, including a round-table session, the presentation of the book publication On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door, five unique performances by Joseph Semah and a three-day reading session in a specially constructed MaKOM house made of concrete blocks set at the entrance, in which Semah will read from selected texts of his 30-year research into the ’empty page’.
This way the Stedelijk Museum agrees to the question of our times that a museum must be more than just a place of presentation, but also a place where different interpretations and visions on art can be fully appreciated.

Visions formulated in the book by Egbert Dommering, Maarten Doorman, Arie Hartog, Paul Mosterd, Margriet Schavemaker, Emile Schrijver, Rick
Vercauteren, Felix Villanueva en Jan Voss, and including texts by Joseph Semah en Linda Bouws.
At the Goethe-Institut (9th of November) there will be a meeting with Arie Hartog, director of the Gerhard-Marcks Haus in Bremen and five pieces of art by Semah will be exhibited.
We thank everyone who has collaborated on On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door, and made it possible for us to realize this project.

Publicatie
Linda Bouws & Joseph Semah (red.) – On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door
Reflectie vanuit de kunst en cultuur op 500 jaar reformatie en Maarten Luther, met en rond Joseph Sassoon Semah.

Auteurs:
Joseph Semah – Pretext en The Guardians of the Door: how to explain hare hunting to a dead German artist
Emile Schrijver – Flarden van associaties: een soort brief aan een vriend
Arie Hartog – Over het onderzoek van Joseph Semah: begrijpen wie aan tafel zit
Paul Mosterd – In situ: kunstenaar en kerk
Linda Bouws – Wanneer kunst religie raakt
Egbert Dommering – Luther, Reuchlin en Joseph Semah
Jan Voss – “That’s too bad even for an ice cream parlour”
Maarten Doorman Luther als open zenuw van de Duitse geschiedenis
Felix Villanueva – Todnauberg (Re)Visited. Over de ontmoeting tussen de dichter en denker
Rick Vercauteren – Next Year in Jerusalem
Margriet Schavemaker – Dwingende voetnoten: Joseph Semah en het Stedelijk Museum<

Te bestellen via: Stichting Metropool Internationale Kunstprojecten, 35 € + 5 €    verzendkosten, rek.nr. INGB 0006928168 o.v.v. “On Friendship”, naam en adres

Bookmark and Share

Stedelijk Museum Amsterdam ~ Joseph Sassoon Semah 20 – 22 oktober 2017


Joseph Sassoon Semah zit drie dagen in zijn huis van celbetonblokken waarin hij voorleest uit zijn dertigjarige onderzoek naar de ‘lege’ pagina in de kunstgeschiedenis. In een performance programma met vijf performances op 20, 21 en 22 oktober in het Stedelijk Museum wil hij laten zien dat het museum ook een plek is waar verschillende interpretaties en visies op kunst tot hun recht komen.

De performances vinden plaats in samenhang met het vrijdagavond programma Stedelijk Statements: Joseph Sassoon Semah. Dit programma is de derde editie van een reeks programma’s onder de noemer Stedelijk Statements, waarvoor een expert, kunstenaar, criticus of cultureel ondernemer een avond samenstelt in het Stedelijk Museum. De organisator van het programma krijgt de gelegenheid haar of zijn visie op beeldende kunst en vormgeving toe te lichten aan de hand van nieuw, artistiek en/of wetenschappelijk onderzoek, dat wordt gepresenteerd in een avondprogramma met lezingen, discussies, performances en filmvertoningen. In deze editie bespreekt beeldend kunstenaar Joseph Sassoon Semah zijn standpunt dat de Joodse betekenislaag in de beeldende kunsten te weinig aandacht krijgt en te vaak wordt genegeerd in de hedendaagse kunstgeschiedenis.

MaKOM: The doubling of the House
20, 21, 22 oktober 2017, za-zo 11.00 – 18.00, Stedelijk Museum
Met: Jom Semah – de fietser / Peter Baren – de performer / Baruch Abraham – de vertolker van Semahs moederstaal

Reflectie op Joseph Beuys: How to explain hare hunting to a dead German artist, met Anastasia Kozlova (violiste)
20 oktober 2017, vrijdag 21.00 u, Stedelijk Museum

Reflectie op Marcel Duchamp: OFaNIM and Bicycle Wheels are Reconciled
21 oktober, zaterdag 14.00 uur, Stedelijk Museum

Reflectie op Barnett Newman: The Fragmented TaLIT
Read Full Text: Genesis 9 (1) …”I have set my rainbow in the clouds, and it will be the sign of the covenant between me and the earth”
21 oktober, zaterdag 16.00 uur, Stedelijk Museum

Reflectie op Kazimir Malevich: Het naakte onverheelde vierkant EIRUV ChaTzeROT (Amalgamation of Courts)
22 oktober, zondag 14.00 uur, Stedelijk Museum

Reflectie op Piet Mondriaan: Piet Mondriaan and the perfect typography of the Guest
22 oktober,  zondag 16.00 uur, Stedelijk Museum

Per performance participeren verschillende vrienden.

Meer over Joseph Sassoon Semah
Kunstenaar Joseph Sassoon Semah (1948) is geboren in Bagdad, waar zijn grootvader Hacham Sassoon Kadoori (1885-1971) de president van de Babylonische joden was. Met zijn ouders is hij in 1950 ’verplaatst’ naar de staat Israël. Midden jaren zeventig besluit Semah Israël te verlaten. Hij spreekt in dit verband van een zelfgekozen ballingschap. Hij woont en werkt in Londen, Berlijn en Parijs; sinds 1981 heeft hij zich in Amsterdam gevestigd. Hij heeft zichzelf gepositioneerd als ‘de Gast’. Door te lezen in zijn moedertaal, het Hebreeuws, signaleerde Semah een tekort aan joodse kennis binnen de kunstgeschiedenis.

Credits
Stichting Metropool Internationale Kunstprojecten / Studio Meritis MaKOM

Met dank aan: De Nieuwe Kerk, het Joods Historisch Museum, het Stedelijk Museum, het Goethe-Institut, Fonds Kerk en Wereld, Gravin van Bylandt Stichting, Haëlla Stichting, Kattendijke/Drucker Stichting, Mondriaan Stichting, De Vrijzinnige Fondsen, Rijwielhandel Oud-West en alle medewerkers aan On Friendship / (Collateral Damage) II – The Guardians of the Door.

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Recent Rozenberg Quarterly Articles

  • Rozenberg Quarterly Categories

  • Rozenberg Quarterly Archives