African Activist Archive Project
The African Activist Archive is preserving and making available online the records of activism in the United States to support the struggles of African peoples against colonialism, apartheid, and social injustice from the 1950s through the 1990s. The website includes:
– growing online archive of historical materials – pamphlets, newsletters, leaflets, buttons, posters, T-shirts, photographs, and audio and video recordings
– personal remembrances and interviews with activists
– an international directory of collections deposited in libraries and archives
The African Activist Archive Project is collaborating with activists across the U.S. who supported African liberation struggles to create this online archive of more than 5,000 items. The project also assists individuals and groups to deposit their collections in public repositories, including the African Activist Archive collections in the Michigan State University Libraries.
Read more: http://africanactivist.msu.edu
The Caribbean Commons
Welcome to the Caribbean Commons blog. Begun as part of the Caribbean Epistemologies Seminar at the CUNY Graduate Center, this blog primarily announces Caribbean Studies CFPs, events, and publications of interest to those in the Northeast US. It also archives information from the CE Seminar. Blog run by Kelly Baker Josephs.
Recent Posts:
- Caribbean History, Journey, Belonging, and Race
- Writer’s Retreat with Mervyn Morris
- Radicalism, Revolution, and Freedom in the Caribbean
- Why Haiti Needs a Higher Love V
- Latin American and Caribbean Philosophy, Theory, and Critique
- Special issue of ArtsEtc honoring Kamau Brathwaite
- Identifying Identity – Ancient Faiths, New Lands
- Simone Leigh: Moulting
- Maroons, Indigenous Peoples, and Indigeneity
Read more: https://caribbean.commons.gc.cuny.edu/
Reconfiguring Apartheid Loss: Reading The Apartheid Archive Through A Lacanian Lens
Lacan’s Three Registers of Human Reality
Abstract.
This paper, the first of two focussed on the topic of libidinal attachments between white children and black domestic workers in narratives contributed to the Apartheid Archive Project (AAP), offers a series of methodological insights derived from a Lacanian type of psychoanalytic reading practice. A Lacanian reading practice is one which emphasizes the importance of symbolic juxtaposition, of recombining different facets of texts, and of attempting to locate what I term the “absent mediator” implied by tacit conjunctions and associations within texts. In this paper I focus particularly on a puzzling aspect shared by a series of contributions to the AAP, namely the role of animals in the narratives of white participants, which appear to emerge precisely when the question of a loving relation for a black person is posed. I argue that this narrative device is an attempt to make sense of a prospective relationship, particularly when such a relationship is effectively prohibited by the prevailing rules of interaction. In response to pressing questions of inter-racial loss and love, and in respect of an ambiguous inter-racial relationship, recourse to an animal provides a fantasmatic “solution”, a model of how to manage a relationship that otherwise difficult to understand.
Keywords: Absent mediators, Apartheid Archive, Lacan, psychoanalysis, racism
Introduction
One of the unintended consequences of apartheid’s massive injustices of social division and inequality was – paradoxically – the production of relations of racial proximity. This pinpoints one of apartheid’s internal contradictions: as its white beneficiaries came increasingly to rely on the domestic labour provided by an oppressed black population, so a series of intimate white spheres – the site of the home, and more particularly, the care of children – were effectively opened up to “inter-racial” contact. It is for this reason that, psychoanalytically, the literature discussing the relationship of white children and black – childminders (“nannies”) (Cock, 1980 & 2011; Motsei, 1990; Ally, 2009) is so crucial to an understanding of the libidinal economy of apartheid. This literature speaks to the presence of intimacy within structures of power, to the factor of affective attachments, sexual and familial alike, occurring across seemingly impassable divisions of race. Read more
Refuting Melancholia: Postures Of Melancholic Identification In The Apartheid Archive
Abstract.
This paper, the second of two focussed on the libidinal attachments of white children to black domestic workers in narratives contributed to the Apartheid Archive Project (AAP), considers the applicability of the concept of social melancholia in the case of such “inter-racial” attachments. The paper questions both the psychoanalytic accuracy, and the psychic and political legitimacy of such an explanation (that is, the prospect of an “inter-racial” melancholic attachment of white subjects to black care-takers). By contrast to the political notion of ungrievable melancholic losses popularized by Judith Butler’s work, this paper develops a theory of compensatory symbolic identifications. Such a theory explains the apparent refusal of identification which white subjects exhibit towards black caretakers and it throws into perspective an important conceptual distinction regards loss. On the one hand there is the psychotic mechanism of melancholic attachment, which expresses absolute fidelity to a lost object, even to the point of self-destructive suffering. On the other, there is the neurotic mechanism of compensatory identification, in which the original object is jettisoned and a substitution found, such that a broader horizon of symbolic and ideological identification is enabled.
Introduction
The companion piece (see: Rozenberg Quarterly) to the current paper investigated a series of Apartheid Archive narratives via the means of psychoanalytic reading practice. That paper and this one share a similar aim: of shedding light on certain of apartheid’s “lost attachments”. The analytical undertaking of a mode of psychoanalytic discourse analysis is not, of course, a-theoretical, and at least one crucial facet of the texts considered – their ostensibly mournful as aspect – begs further conjecture. In supplementing the foregoing article then, I am shifting here from a focus on specific strategies of textual reading practice to a critical exploration of the usefulness of a key psychoanalytic concept in the illumination of these texts. The first of these two papers engaged with the “dathow one might psychoanalytically read the repression of libidinal attachments via certain absent mediators. The current paper comprises an extended theoretical development of psychoanalytically reading a political situation of loss and how this should be conceptualized. Read more
Gabriel Garcia Marquez 1927 – 2014
Terug naar Macondo – Het spook van Honderd jaar eenzaamheid en het inheemse innerlijk van de Mesties ~ Inhoudsopgave
Bij dit boek
Kennersblik; Stem; Boek.
Achter de coulissen van Macondo
Over de oorsprong
Cuernavaca; Herinnering; Guajiros; Ten slotte
Over de roman
Begin; Revolte; Segundo; Storm; Ten slotte
Over de nesteling
Lenzen; Decodering; Voelen; Geheugen; Ten slotte
Over het theater
Wilsbeschikking; Soorten; Herinneringsruimten; Bewust; Schijnwerpers; Bundeling; Politiek; Ten slotte
Op de podia van Macondo
Melquíades en de geschiedenis
Tijdsgevoel; Dictaturen; Blikveld; Cambridge; Bevolkingsdruk; Ten slotte
José Arcadio Buendía en de schepping
Schepper; Wortels; Slang; Viering; Lichaam; Instellingen;Scheppingsverhalen; Ten slotte
Úrsula en de omwenteling
Opnieuw; Marianismo; Antecedenten; Breekijzerin; Guadalupe; Ten slotte
Bij twee hoofdrolspelers uit Macondo
Het aureool van de Kolonel
Ingewijd; Normatief; Thompson; Opstanden; Oorlogen; Gemeenten; Glimlach; Ten slotte
De arcadische strijd van Segundo
Arcadisch; Monroe; Salvador; Trauma; Mannelijkheid; Ten slotte
De slotscène van Macondo
De gemoedstoestand
Utopie; Identiteit; Liefde; Ten slotte.
Terug naar Macondo – Bij dit boek
Terug naar Macondo begon met een lezing van de roman Honderd jaar eenzaamheid (1967) van de Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez. ’s Avonds, thuis op de bank. In die periode was ik al uitvoerig bezig met een sociaal-cultureel wetenschappelijk onderzoek naar de continuïteit van de inheemse cultuur van Latijns-Amerika. Ik had mij verdiept in de amerindiaanse scheppingsverhalen, zoals die van de Maya’s, de Azteken, de Inka’s, de Mapuche en diverse Amazonevolken. Ofschoon het lezen van García Márquez’ roman in feite niets met mijn academische onderzoekswerk van doen had, kreeg ik al spoedig last van een déjà vu. Ik had als het ware Honderd jaar eenzaamheid al gelezen in die scheppingverhalen maar wist tegelijkertijd dat García Márquez zich nooit een indio, indígena, inheemse of amerindiaan had genoemd. Integendeel, als er amerindio’s in zijn werk voorkomen dan voert hij ze op als behorend tot een andere wereld. Als hij naar eigen zeggen iets is, dan een caribeño, een inwoner van het Caraïbische Gebied van Colombia. Ik wist ook dat de inheemse geschiedenis van Colombia moeilijk op één lijn te plaatsen is met die van Mexico, Guatemala, Ecuador, Peru of Bolivia. Voor romans die de inheemse wereldvisie presenteren moest ik werken van de Peruaan José María Arguedas (1911-1969) of de Guatemalteek Miguel Ángel Asturias (1899-1974), winnaar van de Nobelprijs in 1967, uit de bibliotheek halen. Het was bekend dat Asturias zich diepgravend had ingeleefd in de Maya wereld en dat Arguedas romans en verhalen schreef die waren gebaseerd op zijn jeugd in een Quechua omgeving. Het kon niet zijn dat García Márquez tot hun wereld behoorde. Bovendien, Honderd jaar eenzaamheid was vooral een succes onder de mestiezen van Mexico, Colombia, Peru, Ecuador, Argentinië en nog enkele landen. En waarom zouden mestiezen zich identificeren met een amerindiaans scheppingsverhaal?
Volgens de Mexicaanse schrijver Carlos Fuentes moeten de Latijns-Amerikanen zich werkelijk in Honderd jaar eenzaamheid herkend hebben. Als ik de critici mag geloven, was de roman juist daarom in Latijns-Amerika een groter succes dan welke andere roman dan ook. Goed, maar wat herkennen ze dan? Of wie? Macondo, het dorp van de handeling? De geschiedenis van burgeroorlogen en militair geweld? De Buendía’s, het geslacht dat de roman beheerst? Zeker, waar wij bij ‘Bagdad’ denken aan 1001 Nacht en de mystiek van het Midden-Oosten – al hebben Sadam Hoessein en George Bush Sr én Jr dat beeld grotendeels verziekt – hangt Macondo gedrapeerd als het Latijns-Amerikaanse dorp tussen mythe en atlas. Macondo wordt serieus genomen tot in de collegebanken toe. Studenten zijn bijvoorbeeld herhaaldelijk verplicht Honderd jaar eenzaamheid te lezen. Over Macondo, een fictief dorp, de schepping van een schrijver. Toen de literatuurwetenschapper Gene Bell-Villada aan García Márquez vroeg wat hij hiervan vond, antwoordde de Colombiaan*:
Dat specifieke feit kende ik nog niet maar ik heb wel een aantal soortgelijke interessante ervaringen gehad. De Franse Econoom René Dumont publiceerde onlangs een lange academische studie over Latijns-Amerika. Midden in zijn bibliografie, tussen allerlei wetenschappelijke monografieën en statistische analyses stond Honderd jaar eenzaamheid! En op een keer kwam een socioloog uit Austin, Texas, naar mij toe omdat hij ontevreden was met zijn methodologie, vond die te droog, onvoldoende. Dus vroeg hij me wat mijn methode was. Ik heb hem geantwoord dat ik er geen heb. Ik lees een hoop, denk veel na, en herschrijf onafgebroken. Het is niet wetenschappelijk.[i]
Op intuïtie dus, op gevoel. Is dit ‘gevoel’ wat zijn lezers herkenden? Om de vraag naar de herkenning werkelijk te beantwoorden zouden we de miljoenen lezers een enquêteformulier moeten opsturen. Onbegonnen werk. Uiteraard ligt het antwoord ook in het boek zelf besloten maar een lezing van de roman blijft altijd mijn lezing. Een analyse, hoe gedegen ook, zou nimmer een ‘hard’ antwoord opleveren, in het beste geval hooguit een goed onderbouwde hypothese. Hoever kan ik gaan? Zal ik luisteren naar de raadgeving van een andere schrijver?
De Engelse auteur Salman Rushdie raadde het volgende aan: Go for broke. Always try and do too much. Dispense with safety nets. Take a deep breath before talking. Aim for the stars. Keep grinning. Be bloody-minded. Argue with the world.[ii] Read more