Truth or Dare: Tunisia’s case ~ Keynote Speech Adel Maïzi


With a keynote speech of Adel Maïzi from Tunisia’s Truth and Dignity commission, that touches on the painful processes of ‘truth telling’ and paves the way beyond the post-truth society.

Tunisia’s case
Those who in the current post- truth era wish to undertake a serious attempt to go beyond ‘the post-truth society’ and would like to revisit and redesign societies in Europe and the MENA region can’t ignore ‘the case of Tunisia’.

After a history of colonialism and dictatorships, in which ‘truth’ functioned as political instrument, control tool, construct of power or strategy to survive, the country is desperately seeking for ‘ the truth’ about its history and searching for a certain consensus about basic social and political values.
The deep wounds and scars of Tunisia’s post (or ‘before’?) – truth era are very present in today’s society.
Deep distrust, historically grown, among citizens, between citizens and political parties and toward state’s institutions represent the biggest obstacle to social pacification.

In 2014, Tunisia launched a Truth and Dignity commission, inspired by south- Africa amongst others, to uncover the truth of human rights abuses, preserve the memory for the nation and help reform the system.
Now that the mandate of the commission is nearing its end, it’s possible to take stock and see what has been achieved. In a series of hearings, the commission has opened a Pandora’s box of testimonies of victims of cruelty, torture, violence and rape. The first hearings were viewed by about a third of the population and gave rise to debate and concern in and outside the country. The testimony of the victims has shredded long-accepted official narratives and has exposed serious human right violations by the Tunisian authorities, human rights violations by authorities is still taboo in large parts of the world.

The first sings that the truth-telling is changing attitudes and opening a path to reconciliation have presented themselves.
Yet, the question whether the commission will fulfil her purpose remains open.
Tunisia’s Truth and Dignity has, so far, not been able to unshackling itself from the damaging divisions that have been characterising the country for decades. Politicians and media commentators rushed to criticize the hearings and undermine the work of the commission.
Officials who worked for the previous governments complained that the hearings are one -sided while citizens accused the commission of partiality and political motivations.
Why is the commission only focusing on RCD, the ruling party since 1956 and does Ennahda, the Islamist party who won the 2011 elections, remain unaffected? Who is responsible for the series of destabilizing terrorist attacks in the first years after the uprisings?

Is it really necessary to dig deeper and wouldn’t be better to turn the page?
If nothing else, Tunisia’s Truth and Dignity Commission has opened the debate about the significance of Truth in present day’s societies. Can societies do without a truth? Do citizens have a right to truth and what’s needed for more equal and inclusive working institutions?

Bookmark and Share

It’s Just Not Relevant ~ Objective Truth


Farid Tabarki
Photo:studiozeitgeist.eu

In 2015 Oxford Dictionaries chose the laughing face called ‘face with tears of joy’ (an emoji or ‘ideogram’ in internet communication) as its word of the year. The dictionary was not as upbeat this time around. The winner of 2016, ‘post-truth’, according to its definition relates to or denotes “circumstances in which objective facts are less influential in shaping public opinion than appeals to emotion and personal belief”. Doesn’t that call to mind Brexit and the US elections?

We are not talking here about a novel phenomenon. The Nation reminds us that the term ‘post-truth’ appeared in the magazine as early as 1992. Back then, Serbian-American author Steve Tesich was referring to the Iran-Contra affair of 1986, during which president of the US Reagan denied selling weapons to Iran in order to finance the Nicaraguan Contras.
According to Tesich “in a very fundamental way we, as a free people, have freely decided that we want to live in some post-truth world.“

Since then, Clinton has claimed not to have had sexual relations with that woman, Tony Blair has justified the war against Iraq by lying about Iraq’s supposed possession of weapons of mass destruction, and president Trump has denied climate change. It is not so much that objective truth does not exist, as indeed the postmodernists claim, because it does: it’s just not relevant.

You might expect such an absurd situation to occur only in unfree countries, such as the fictional country from George Orwell’s 1984, where citizens are forced to accept two truths through ‘double-think’. Or the Soviet Union, where, according to Alexei Yurchak, associate professor at Berkeley, hypernormalization was the norm: everyone was aware of the system’s failure, but for lack of a more hopeful outlook, both apparatchiks and citizens collectively pretended it was working normally. This period gave us the following proverb: “We pretend to work, and they pretend to pay us”.

Is the free west heading for a similar mock democracy, where the lying leader pretends to be right and the citizen pretends to vote for the politician he or she really wants? In this modern form of hypernormalization, Trump’s or Farage’s lies don’t serve to conceal the truth, but rather to strengthen prejudices.

The Netherlands also doesn’t seem to be able to combat lying politicians through fact-checking. According to professor Paul Frissen we must look for new political stories, all about “solidarity in a historically grounded future”. He is right: we are lacking in imagination. You don’t dismantle lies with facts, you dismantle them with vision.

Farid Tabarki is the founding director of Studio Zeitgeist

 

 

Bookmark and Share

Harold Pinter ~ Art, Truth & Politics – Nobel Lecture 2005


In 1958 I wrote the following:

‘There are no hard distinctions between what is real and what is unreal, nor between what is true and what is false. A thing is not necessarily either true or false; it can be both true and false.’

I believe that these assertions still make sense and do still apply to the exploration of reality through art. So as a writer I stand by them but as a citizen I cannot. As a citizen I must ask: What is true? What is false?

Truth in drama is forever elusive. You never quite find it but the search for it is compulsive. The search is clearly what drives the endeavour. The search is your task. More often than not you stumble upon the truth in the dark, colliding with it or just glimpsing an image or a shape which seems to correspond to the truth, often without realising that you have done so. But the real truth is that there never is any such thing as one truth to be found in dramatic art. There are many. These truths challenge each other, recoil from each other, reflect each other, ignore each other, tease each other, are blind to each other. Sometimes you feel you have the truth of a moment in your hand, then it slips through your fingers and is lost.

I have often been asked how my plays come about. I cannot say. Nor can I ever sum up my plays, except to say that this is what happened. That is what they said. That is what they did.

Go to: http://www.nobelprize.org/pinter-lecture-e.html
See also: http://www.haroldpinter.org/home/index.shtml

Bookmark and Share

Luther in de DDR ~ Van reformator tot revolutionair


© wikimedia/cc
DDR-postzegels van Luther uit 1983

Hoe viert een socialistische regering een reformator die ze tientallen jaren heeft verketterd? De DDR deed daar in 1983 niet moeilijk over en propageerde van de ene op de andere dag een ‘marxistisch Lutherbeeld’.

Het jubileum van de Reformatie wordt in Duitsland in 2017 groot gevierd. Vanuit de hele wereld komen mensen naar Duitsland om te wandelen in de voetsporen van Maarten Luther: in Erfurt, waar hij studeerde, in Wittenberg, waar hij als theologieprofessor carrière maakte, of op de Wartburg bij Eisenach, waar de vervolgde reformator onder de schuilnaam ‘Junker Jörg’ de bijbel in het Duits vertaalde.

Het is niet de eerste keer in de Duitse naoorlogse geschiedenis dat er een jubileum aan de reformator wordt gewijd. Ook in 1983 was er een groot Lutherjaar – in de DDR. Achter het ijzeren gordijn werd de 500e verjaardag van de in 1483 geboren Luther uitgebreid gevierd met speciale kerkdiensten, grote bijeenkomsten en internationale hoogwaardigheidsbekleders.

Dat lijkt merkwaardig – religie gold in de Oost-Duitse arbeiders- en boerenstaat tenslotte als ‘opium voor het volk’, zoals Karl Marx het had geformuleerd, en er heerste een agressief atheïsme. Sinds de oprichting van de DDR in 1949 waren christenen tientallen jaren lang gediscrimineerd als “reactionair”. Het regime in Oost-Berlijn zette de kerken als “tegenstanders van de socialistische opbouw” voortdurend onder druk. De veiligheidsdienst de Stasi hield kerkgemeenten in de gaten en christenen die hun geloof openbaar beleden konden vaak geen carrière maken of mochten niet studeren.

‘Reactionaire knecht van de Duitse vorsten’
Maar in de jaren zeventig werd de situatie voor de kerken in de DDR beter. Dat kwam mede door de zelfmoord van de evangelische dominee Oskar Brüsewitz. In augustus 1976 demonstreerde hij in de Oost-Duitse stad Zeitz op straat tegen de onderdrukking van christenen door de staat. Hij overgoot zich met benzine en stak zichzelf aan. Later overleed hij aan zijn verwondingen.

Het ‘signaal van Zeitz’ dwong de Oost-Duitse regering haar starre houding aan te passen. Tijdens een topoverleg in 1978 werden DDR-leider Erich Honecker en de kerken het eens over een vreedzaam naast elkaar bestaan van kerk en staat. En ze besloten het naderende Lutherjaar groot te vieren. Voor de kerken was het jubileum een mogelijkheid zichzelf te profileren. De SED, de communistische partij die het in de DDR voor het zeggen had, hoopte op een verbetering van het DDR-imago in het buitenland – en op financieel gewin door deviezen uit het Westen, vooral van bezoekers uit de Verenigde Staten.

Er was alleen een probleem. Tot dan toe had de DDR-leiding Luther ideologisch bestreden. Socialistische scherpslijpers hadden de reformator als reactionaire “knecht” van de Duitse vorsten gebrandmerkt, omdat deze vorsten hem hadden beschermd toen hij zijn stellingen openbaar had gemaakt. Bovendien gold Luther in de DDR decennia lang als “doodgraver van de revolutie”, omdat hij zich openlijk tegen de opstandige boeren had uitgesproken.
Read more

Bookmark and Share

Het begrip ‘joods-christelijk’ en taboe herinneringen


Midden in de huiskamer van mijn ouders stond een grote boekenkast. Vroeger zat ik daar op de grond fotoalbums te bekijken. Of de kinderbijbels en sprookjesboeken. Die stonden op ooghoogte.
De rest van de boeken zag ik later pas. De bruine banden van Lou de Jong en vooral veel boeken van joodse schrijvers over de tweede wereldoorlog: Abel Herzberg, Primo Levi, Emmanuel Levinas en Elie Wiesel. Ieder jaar haalde mijn vader de kast zorgvuldig leeg, plank voor plank, boek voor boek, maakte alles schoon en zette de boeken op precies dezelfde plek terug. Al snel wist ik: dit was geen gewone kast, zoals de servieskast dat was, maar een bijzonere plek: een plek van herinnering.

Het begrip ‘joods-christelijk’ zou je ook zo kunnen zien. Als een manier om te herinneren. Een soort bril die je opzet om naar de geschiedenis te kijken. Dat kan een absurdistische bril zijn: bijvoorbeeld bij Sybrand Buma in een verkiezingsdebat. Daar claimde hij dat seksegelijkheid een typisch ‘joods-
christelijke’ waarde is die duizenden jaren teruggaat. Alsof de geschiedenis van het christendom een eeuwenlange geschiedenis was van vrouwenemancipatie. Ik zeg hier nadrukkelijk ‘christendom’, want met Joods-zijn en jodendom heeft de uitspraak van Buma weinig te maken: hij gebruikt ‘joods-christelijk’ en christelijke gewoon door elkaar. Zijn beroep op een ‘joods-christelijke beschaving’ lijkt er vooral op gericht een contrast te creëren met de niet-‘joods-christelijken’: moslims.

Die boekenkast van m’n ouders was een poging om serieuzer over de relatie tussen joods en christelijk na te denken. Door te herinneren dat joden in het christelijke Europa hooguit als voorwaardelijke burgers zijn geaccepteerd. Dat christelijke en later seculiere denkers het jodendom en joden nauwelijks als onderdeel van ‘hun’ beschaving hebben gezien. In het beste geval is het begrip ‘joods-christelijk’ dus het herinneren dat ‘joods-christelijk’ in Europa nooit zo harmonieus heeft bestaan. Bij auteurs als Levi en Levinas is daar geen ontkomen aan: ze schrijven terug en claimen hun visie op de Europese of nationale cultuur. Die boeken waren voor m’n vader geen goedkope verwijzing naar een ideale beschaving, zoals bij Buma, maar een herinnering dat wij onderdeel uitmaken van een geschiedenis die verre van ideaal is.

Tegelijk blijft de vraag: wat werd er niet herinnerd in die kast? Waarom stonden er wel boeken van de Italiaans Primo Levi, maar niet van de Tunesische Albert Memmi of de Arabisch Joodse Ella Shohat? Allebei ook joodse schrijvers die kritisch reflecteren op de rol van Europa: niet vanuit Europa, maar vanuit de (voormalige) koloniën waar hun wortels liggen.
Read more

Bookmark and Share

The Guardians Of The Door ~ Joseph Semahs antwoord op Luther


Joseph Semah

Op donderdag 22 juni ben ik getuige van een bijzondere gebeurtenis bij De Nieuwe Kerk: een performance in het kader van Reis in de Tijd (opening 13 juli 2017), een tentoonstelling over de reformatie met Maarten Luther als een van onderwerpen.

Vanaf de Dam komt een opmerkelijk gezelschap schuifelend in beweging. Centrale figuur is kunstenaar Joseph Semah met een houten kist op zijn hoofd waarin tien kaarsen zijn gestoken. Op zijn tocht op weg naar de nooduitgang (voorheen katholieke ingang) van De Nieuwe Kerk wordt hij begeleid door een klein gezelschap: performancekunstenaar Peter Baren, de koploper van de stoet, is zijn leidsman op wie hij moet vertrouwen tijdens de wandeling van de Dam naar de Nieuwe Zijdsvoorburgwal. Hij kan immers niks zien door de kist. Achter Semah volgen violiste Anastasia Kozlova, die prachtige muziek van Bach ten gehore brengt en Emile Schrijver, directeur van het Joods Historisch Museum, die een spiegel boven zijn hoofd torst. Eenmaal aangekomen bij De Nieuwe Kerk ontdoet Semah zich van de kist en haalt hij zijn pamflet Dit is het antwoord tevoorschijn en spijkert deze op de kerkdeur. Een bijzonder moment: een Israëlisch-joodse kunstenaar, geboren in Bagdad, woonachtig in Amsterdam, reageert op Luther, de man die volgens de overlevering 95 stellingen op de Slotkerk van Wittenberg heeft gespijkerd, waarmee de reformatie is begonnen, de kerkelijke hervorming waaruit het protestantisme is ontstaan. Alhoewel dat spijkeren een mythe blijkt, blijft staan dat Luther behalve een hervormer een fervente antisemiet was. Alleen al daarom is Semahs rituele handeling van historische betekenis.

Welke tekst spijkert Semah op de kerkdeur? Het pamflet begint met de volgende woorden: “Zo lang het westerse paradigma volhardt in het tentoonstellen van een kunstwerk als iets dat gelezen moet worden, dienen we ons bewust te zijn van, en bekend te zijn met de geschiedenis van het christendom. In dit geval – of we het nu wel of niet van belang vinden dat westerse paradigma te typeren als eindeloze poging de oorspronkelijke beweging van het christendom te transformeren in een hedendaagse filosofie – blijft het lezen van kunstwerken in de publieke ruimte een schimmige maskerade uit een ver cultureel verleden.” Semah benadrukt verder dat kunstwerken binnen het westerse paradigma per definitie niet profaan zijn en stelt dat er nog altijd sprake is van een relatie tussen christelijke theologie en hedendaagse filosofie – een relatie die echter wordt toegedekt. Verder heeft hij het over ‘het onoplosbare dilemma van de gast’ – hij omschrijft de gast als de kunstenaar, als de joodse kunstenaar in ballingschap – die opereert in een christelijke wereld maar niettemin zijn ‘hoogstpersoonlijke wijze van lezen’ heeft behouden en gedreven blijft door ‘de Nostalgie naar een verloren paradijs.’ Read more

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Recent Rozenberg Quarterly Articles

  • Rozenberg Quarterly Categories

  • Rozenberg Quarterly Archives