Kishore Mahbubani ~ The Century Of Asia: The Inevitable Global Power Shift

Kishore Mahbubani: ‘You in the West have no idea how the rest of the world looks at you. They see an emperor without clothes. The world has changed
tremendously, but you do not understand what that means. Globalisation Lecture 23: The Century of Asia: The inevitable global power shift, Felix Meritis, Amsterdam, 13-11- 2008.

For centuries Asians (Chinese, Indians, Muslims and others) were on the sidelines of world history. But the East is rapidly modernizing and is ready to claim their share of world power. They are among the fastest growing economies and have some of the largest financial reserves. On a social and cultural level the East is changing fast. How do Europe and the US respond to the rapid rise of the East? According to Singaporean intellectual Kishore Mahbubani, the Western business world appears to be the only one anticipating changes in the East. Western governments seem to be looking the other way and fail to accept that a shift in economic power will also mean a shift in political and cultural power.


Bookmark and Share

Internationalisation Of The Arts And Culture Calls For A New Approach

Ills.: Joseph Semah

Spring 2006

The international activities of arts institutions are attracting more and more attention. The simplest foreign activity of an arts institution may consist of the artist of artistic company performing abroad, either on their own initiative or upon request. More and more companies, whether large or small, are increasingly being asked to perform at festivals or other events. The fact that this is gradually becoming common practice fits in with the disappearance of every possible barrier to international exchange. There is probably virtually no arts institution which never performs abroad at some time. Of course, there are all kinds of similar phenomena in the opposite direction.

There are special agencies which manage this import and export. Large or small, they are the middlemen between supply and demand, between presenters and producers, or between presenters and presenters. It thus frequently happens that presenters from various countries engage themselves for tours organised by such agencies.

The state of affairs outlined above is not really much more than a simple question of import and export. Strictly speaking, there is no need for the company concerned to do anything besides preparing its performance. The work is primarily aimed at the domestic market. A text or script may occasionally get translated, but generally speaking no effort is required apart from the effort needed to be taken seriously in one’s own country. Besides, regular performances abroad are no automatic guarantee that the company itself makes closer or more artistic international contacts. The most that can be expected is that more markets are opened up for the product supplied by the company, but it is highly questionable whether – and if so, to what extent – the product, the company or the artist are influenced by a different artistic orientation or confrontation.

This kind of cultural exchange will be almost entirely disregarded in a more detailed consideration of the concept of ‘internationalisation’. After all, one may assume that these activities across national borders are a part of the ordinary day-to-day activities of an arts institution.

A dialogue requires modesty
Before an exchange, tour, series of lectures or exhibition abroad comes up for discussion, the first question that has to be answered is whether the foreigners concerned are interested in it: “Do they want it? Are we obliging anyone with it?” Before these questions can be answered, it is first necessary to find out who “they” are. Minimal requirements in this respect are: being able to speak the language of the host country; being familiar with its forms of behaviour and peculiarities; and gauging the interests of both sides by means of personal conversations.

Information can only be transferred after getting to know one another on a personal level, and it should be carried out between the parties themselves: the art gallery owner and the painter, the theatre and the mime company, etc. This demands a thorough and up-to-date knowledge of the entire range of the arts available, both in the home country and abroad. As far as the performing arts are concerned, it is virtually impossible for an ordinary person to keep up with the developments of the past twenty years. It is hardly possible any longer for a local organisation to collect the information required to operate as an international orientation point as well.
People will have to respond to issues relating to the arts, cultural policy and production which arise elsewhere in Europe as well. International cooperation is essential if artists are to continue to have the opportunity to create, perform and innovate. Read more

Bookmark and Share

Blauwdruk Europa ~ Interview met Alicja Gescinksa

Filosoof Alicja Gescinksa houdt een vurig pleidooi voor meer moraal in het openbare discours. We kunnen niet zonder moraal in het gesprek en moeten duidelijk zijn over welke waarden we willen uitdragen, zoals de ander erkennen, geïnspireerd zijn door verschillende culturen, en solidariteit creëren. Het is geen statisch gegeven, maar een eeuwigdurend proces: vrijheid moet je elke dag opnieuw veroveren. Erkenning van de wisselwerking tussen
verschillende landen, erfgoed e.d. is noodzakelijk, evenals een politieke vertaalslag. We hebben de EU nodig als overkoepelend orgaan, maar moeten wel sceptisch blijven kijken naar haar functioneren.

Geschinska heeft zelf een migrantenachtergrond, en moest leren loyaal te zijn in haar nieuwe land België. “Maar als je niet weet waar je vandaan komt, weet je niet waar je naar toe gaat.”

Blauwdruk Europa – Alicja Gescinska, interview Linda Bouws – 23 april 2013

Bookmark and Share

Critique Of Heaven And Earth Equality ~ Religion And Political Emancipation According To Karl Marx

Both left-wing and right-wing parties and movements claim to defend Western Values while demonstrating against Islam or against Islamophobia and Populism. From both sides we hear words like Liberty and Equality. Both sides are pointing to the Enlightenment as the core of European Values. When defending ‘European Civilisation’, everyone points to the French Revolution and its Manifesto, the Declaration of Human Rights. The French struggle against privilege, for equal political rights was the start of the political emancipation of the citizens that after 1789 spread all over Europe.

I think we all agree that the legacy of the French Revolution is worth to be defended, but there is a new struggle going on about its Interpretation: do the European Values come in a ready-made package, to be accepted and implemented by the whole world or at least by everyone coming to Europe? Or is the French Revolution still an unfinished business and do we still have to struggle for the realisation of equality and liberty in our societies? I would like to show you why I am of the opinion that the latter is the case, by looking more closely into the heritage of this project for liberty and equality from the 18th century.
I will do so, using a text of the German thinker Karl Marx. (Trier, 5 may 1818 – Londen, 14 march 1883) He is mainly known for his economical ideas about Capital and Labour, but his political texts are in no means less insightful.

If you want to know how equal and free a society is, it is always a good idea to look at the rights of those who are looked upon as ‘different’ from everybody else. Those who claim equal treatment because they are being discriminated against. Marx does exactly this. He addresses an issue that was debated fiercely during the 19th century, just like it is today. I am talking about the relation between State and Religion. Back then the big issue was the position of Jews in society. The state was not secular, but Christian, and Jews were second-class citizens with less rights than our minorities have now. Things are different today, but we can still recognize the questions of the 19th century: does Jews have to renounce their religion in order to obtain full citizenship? Are Jews a threat to society because of their different customs and religious practices? Today, we would never pose these questions in relation to Jews. But they are openly discussed in relation to Muslims.

Marx, of Jewish origin himself, intervenes in 1843 in the debate, publishing the essay Zur Judenfrage. On the Jewish Question, is written 24 years before Capital. In this text, he laid a fundament for his later work. The text is a polemic reaction to an earlier article called Jewish Question from Bruno Bauer, who belonged to the same philosophical-political group as Marx, the Hegelians.
His first point, which is crucial, is a change of perspective: while discussing the Jewish Question, do not look at the behaviour and aspirations of the Jews, but look at the role of the State. Marx uses the Jewish Question to analyse the mechanism of political emancipation in a modern society. In this endeavour, the criticism of religion is the condition of a criticism of politics.

Criticism of religion: what religion and political emancipation have in common
What are we talking about? We are talking about human rights. We have to realise that the original Declaration from 1789 was called Declaration of the rights of Man and of the Citizen (French: Déclaration des droits de l’homme et du citoyen) In 1948, when the UN adopted the Declaration it became the Universal Declaration of Human Rights. The Citizen disappeared.
That is striking, since the core of the analysis by Marx lies in the difference between ‘Man’ and Citizen’. In his words, between emancipation as such and political emancipation. By letting the Man and the Citizen fuse into the Human, an essential procedure of political emancipation is covered up. Who is this ‘Man’ in the Declaration?

Niemand anders als das Mitglied der bürgerlichen Gesellschaft. Warum wird das Mitglied der bürgerlichen Gesellschaft ‘Mensch’, Mensch schlechthin, warum werden seine Rechte Menschenrechte genannt? Woraus erklären wir dies Faktum? Aus dem Verhältnis des politischen Staats zur bürgerlichen Gesellschaft, aus dem Wesen der politischen Emanzipation. (p.363-364)
Read more

Bookmark and Share

Felix Meritis 2003 ~ Georgische week ~ Repetitie Supra!

In 2003 vond in Felix Meritis de Georgische week plaats, een uitwisselingsprogramma tussen Nederland en Georgië.
Onderdeel was de voorstelling Supra!, een co-productie van Ferrie de Geus & Noortje Bijvoets met dansers van de wereldberoemde volksdansschool in Kutaisi en acteurs van het Kutaisi Drama Theatre.

Bookmark and Share

Strijders voor het geloof? ~ Bouillon in Mekka en Baybars in Rome

historia - es,


‘De rapsoden worden vermoord.’
Kan een half legendarisch poëtisch relaas over historische gebeurtenis-sen uit een ver verleden van cruciaal belang zijn in de politiek? De Albaanse schrijver Ismail Kadare vindt het in elk geval een plausibel literair gegeven. In zijn roman Het Dromenpaleis (1992) speelt zo’n heldenlied een centrale rol.
Op een soirée met vele genodigden heeft de Ottomaanse vizier, een vooraanstaand lid van het oude Albaanse geslacht der Qyprilli’s, de zangers, de rapsoden, uitgenodigd die op de Balkan nog steeds het eeuwenoude epos over de heldendaden van oude Qyprilli’s ten gehore brengen. Het is een oud familiegebruik om dat eens per jaar te doen. En dit keer zijn niet alleen de Kroatische zangers gearriveerd, maar ook de Albaanse, met hun eigen versie van het epos. Kurt, broer van de vizier en nauw bevriend met de Oostenrijkse ambassadeur, heeft ze naar Istanboel gehaald. Gesuggereerd wordt dat dat een ernstige politieke provocatie is. Waarom, blijft duister.
Ebu Qerim, de jonge neef van de vizier, voelt de spanning die er in de lucht hangt. Gefluisterde, half afgebroken zinnen; toespelingen; mysterieuze opmerkingen over het epos, en de risico’s daarmee verbonden. Ebu Qerim begrijpt er weinig van. Hij voelt dat dit verband houdt met de manipulaties van de familie om hem een baantje te bezorgen in het Paleis voor Droomuitleg, maar weet niet hoe. En dan, op het hoogtepunt van de avond, valt de politie binnen. Er is algehele paniek.  Geschreeuw klinkt van achter gesloten deuren. ‘De rapsoden worden vermoord.’ (1992: 151)

Is zo’n gegeven ook plausibel voor wie zich vanuit wetenschappelijke invalshoek bezighoudt met de relatie tussen politiek en literatuur? Daar kan weinig twijfel over bestaan. Literatuur is een middel bij uitstek om mensen te manipuleren, en dat geldt ook voor schijnbaar onschuldige folkloristische genres als sprookjes en volksepiek. Onder het stalinistische regime werd daar bijvoorbeeld in de Sovjetunie op ruime schaal gebruik van gemaakt. Volksliteratuur werd op staatsbevel opgespoord en door literaire bewerking aan de communistische doelstellingen ondergeschikt gemaakt (Miller 1990: 9 ff.).
Speciaal liederen zijn een uitstekend middel om het groepsgevoel aan te wakkeren. Iedere supportersclub weet dat, en de overheid eveneens. De regering van Saoedi-Arabië vaardigt bij dreigende onlust tussen de bedoeïnenstammen dan ook onmiddellijk een verbod uit op het in het openbaar reciteren van poëzie (Kurpershoek 1992: 318), want liederen over heldhaftige overwinningen van de eigen stam op laaghartige concurrenten kunnen de gemoederen flink verhitten. Zo kan literatuur gebruikt worden om te komen tot de polarisatie die een voorwaarde is voor een, al dan niet gewapend, conflict: de eigen groep en die van de anderen moeten geschematiseerd worden, en van een duidelijke signatuur voorzien. De Goeden en de Kwaden dienen van elkaar te worden gescheiden.
Literatuur wordt, in allerlei vormen, ingezet om dat doel te bereiken. In dat kader wil ik hier een bepaald genre uit de middeleeuwse literatuur bekijken, en wel de literatuur waarin het conflict tussen de Arabieren en Europa, Saracenen en christenen, een centrale rol speelt. Heilige oorlog, Strijd voor het Geloof: kruistocht aan de ene, jihâd aan de andere kant. Hoe kreeg dat conflict gestalte in de middeleeuwse fictionele literatuur?
De vraag krijgt een extra actualiteitswaarde door de frequentie waarmee het woord ‘kruisvaarders’ de laatste jaren opduikt bij militante islamitische groeperingen. Het wordt dan gebruikt voor ‘westerse’ staten die militair geweld gebruiken tegen islamitische landen. Het woordgebruik sluit aan bij de moderne anti-westerse Arabische polemiek die het verleden, te beginnen met de kruistochten, graag gebruikt om de noodzaak van een voortdurende strijd tegen de bedreiging van het christendom te benadrukken. Read more

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us:
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Recent Rozenberg Quarterly Articles

  • Rozenberg Quarterly Categories

  • Rozenberg Quarterly Archives