The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean ~ Denicio Brison To Francio Guadeloupe

Grondwet-en-Statuut-voor-het-Koninkrijk-der-Nederlanden-14796429I have read your paper and would like to address a few of the issues you have raised.
First of all, I have worked out a theoretical frame work that relies on a mathematical model to predict when autochthony would rear its head. Basically it states that every society has a given tolerance level for accepting outsiders. Once this level is breached, the reactions you describe set in. But there are other factors; different groups in the same society display different levels of tolerance to foreigners, depending on how much they benefit from foreigners or are threatened by their presence. In addition, there are differences in tolerance levels for different types of foreigners, depending on education levels, racial background and perceived integration prognosis. In addition, these tolerance levels change over time, within all the various categories. By assigning values to the different variables I mentioned and plugging them into an equation one can attempt to project just how many foreigners the local population as a whole can tolerate without creating social friction and resentment. Sure, we all belong to the human race, but still we need time to adapt to the changes the movement of people creates. By being sensitive to the tolerance level of the host country and showing understanding for the fears and anxieties of their hosts, prospective immigrants can make their adjustment much easier. They can also identify countries where their presence is more appreciated and avoid countries where tolerance levels are approaching the breaking point. It makes no sense to force oneself on others, no matter how much the Other is a member of the human race. Forcing the issue only creates friction and resentment.

Secondly, don’t many people still believe that there are distinct races? You state that differences in phenotype are but superficial adaptations to the environment: ‘Europeans, Asians, Australians, and Americans are disguised Africans’. Try selling this idea, i.e. that whites are disguised Africans, and experience the hostility the very idea provokes. Academics readily accept this theory. But it is with the same approach as evolutionists. They accept that we are descendants of apes, but it was all so long ago, so speculative as to render it nothing more than a vague abstraction. So too, should the idea of black as the proto-type of the human race be seen. Keep it safely in the outermost recesses of human existence. A long, long time ago. Most whites would be deeply offended by anything more immediate.

Thirdly, what do you mean with: ‘Employing the moral science of statistics’. Is statistics a ‘moral science’?

Fourthly, living on Sint Maarten, one can safely argue that ‘neo-colonialism’ is not an outdated concept at all, but alive and well. Classical colonialism was the exploitation of the colony for the benefit of the mother country. Neo-colonialism is the exploitation of the colony for the benefit of agents of the mother country, its most visible manifestation being technical and other forms of ‘assistance’. Technical assistants earn many multiples of what a similarly, or better qualified local can expect to earn, live in exclusive enclaves and in general enjoy a luxurious season in Paradise. Big infrastructural projects end up in the hands of contractors of the donor country and the colony or recipient country is little more than a transfer point for the money. Precious little real development ever comes from ‘technical assistance’ or ‘project grants and financing’ (see Gunnar Myrdal on this). Projects such as DEPOS’ are prime examples. Its prime beneficiaries are a coterie of Dutch technical advisors and contractors. This is the reality of the ‘new colonialism’ or ‘neo-colonialism’.

Finally, you state that no country can be truly independent within our global age. My idea is that countries do not seek independence in the classical term of the word but they want sovereignty. Only sovereign countries can collaborate on a voluntary basis, to achieve mutually beneficial ends. A country that is dependent, that has not achieved political independence, cannot enter into agreements with other countries on its own. First of all other countries do not recognize it and secondly, it is the mother country that enters into international treaties for and on its behalf. It is dependent. It cannot act on its own. Only a sovereign country is free to decide to join, say the EU. The EU does not enter into discussions with countries that are not politically independent.

Bookmark and Share

The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean. The Need For A Critical Imagination ~ Francio Guadeloupe (In Reaction To Denicio Brison)

statuutpostReality is not defined by matters of fact. Matters of fact are not all that is given in experience. Matters of fact are only very partial and, I would argue, very polemical, very political renderings of matters of concern and only a subset of what could also be called states of affairs.
(Bruno Latour)

The counter arguments put forward by Brison in this volume are eloquently phrased, and convey his concern for the welfare of Sint Maarten. Nevertheless they are fundamentally flawed. I shall not address all of his arguments in detail. Instead I will focus on the two major poles around which they revolve. These are Brison’s defence of nationalism, and mathematics as a solution to solving the inevitability of autochthony politics. Reading against the grain and in-between the lines, I have come to the conclusion that he is advocating a sophisticated form of Black Nationalism.

Behind Brison’s politically correct phrasing, excusing autochthony, mathematics creeps up as the magical solution. Through mathematics one would be able to find out who fits where in the world, which people should reside where in the world, and when a society has reached its tolerance level. Later in his rebuttal to my essay Brison asks why I call statistics, which to a large extent is based on mathematics, a weapon often employed to discredit the governing capacities of Antillean civil service, ‘a moral science’? The answer is a simple one. Many intellectuals, who employ statistics to address complex societal matters, reduce the flow of life to a set of hegemonic variables upon which they make equations and then state ‘the facts do not lie’. What they omit is that these ‘facts’ are based upon the mathematical and computational models they choose, and the significance they assign to the variables. Moreover, there is always narration in mathematical models. And it is these narratives together with the techniques employed that define and construct ‘the facts’. Mathematical facts employed in social life do not speak for themselves. There is power and interests behind these.

Unspeakable horrors have been committed when the moral science of statistics has been combined with a politics based on autochthony. Think of the far too little documented fact of eugenic projects implemented in the late 1800s and 1900s throughout the Americas. Statistics, mathematics, and the pseudo science of raciology, were presented as evidence that blacks were degenerates. Legislators and leading intellectuals in Brazil and Argentina reasoned that it was better to encourage immigration of European immigrants since these were supposedly fitter than Africans and Asians. Europeans would not exacerbate the tolerance level of these societies (Andrews 2004). In one sense, it is striking that these earlier proponents of mathematical solutions to immigration employed many of the variables that Denicio Brison does. Education, ‘racial similarity’, and prognosis of integration all ranked high in their elaborate argumentation. They were advocating a practical morality and not what they considered the unrealistic humanism of those who dared dream of a raceless and classless society My unease at the similarities between Brison’s solution and that of the white racists of old, and those who keep the faith in the many power centres of the world, was brought to rest after re-reading Paul Gilroy’s Black Atlantic (1993).

The traditional teaching of ethics and politics—practical philosophy—came to an end some time ago, even if its death agonies were prolonged. This tradition had maintained the idea that a good life for the individual and the problem of the best social and political order for the collectivity could be discerned by rational means. Though it is seldom acknowledged even now, this tradition lost its exclusive claim to rationality partly through the way that slavery became internal to Western civilisation and through the obvious complicity which both plantation slavery and colonial regimes revealed between rationality and the practice of racial terror. Not perceiving its residual condition, blacks in the west eavesdropped on and then took over a fundamental question from the intellectual obsessions of their enlightened rulers. Their progress from the status of slaves to their status of citizens led them to enquire into what the best possible forms of social and political existence might be (Gilroy 1993: p. 39).

Gilroy shows that most blacks were able to create practical philosophies that transcended ideas of nation and ethnicity, however, he also remarks that black nationalists coloured the racial philosophies of the former rulers brown. They eavesdropped on their former master’s concerns without employing their critical imagination, and rebuked the humanism of the common folk for being too naïve: a case of false consciousness. And thus when one looks closely at staunch black nationalists and their white counterparts, one observes that throughout history there have been many similarities. If white was labelled an essential identity, then radical blacks asserted blackness. If whites argued that to every people belongs an exclusive right to a territory, then black nationalists forwarded the same logic. If whites claimed that the minority should lead the masses to the founding of a nation-state, otherwise it would never happened, blacks presented the same reasoning. If whites made hierarchies within the polity assigning some lesser citizenship because of skin colour, ethnicity, religion, or time of arrival then these black intellectuals in the Global South aver that their countries should do the same.

White and black nationalists are seamy sides of the same unusable coin that we should throw away, and with them the idea of exclusive nationalism and sovereignty. This idea has caused so much discord between the peoples of this earth. Decolonization was necessary but for C.L.R. James, Franz Fanon, José Martí, three of the finest minds the Caribbean and the world has produced, it was but a step to a humanism that encompasses the globe. My argument remains that those countries that did not pursue independence in the sixties and seventies, the heyday of the independence struggles, have to understand the world as it is today. It means forging a New International that transcends nationality and ethnicity. An International that uncovers and dismantles the mechanisms which keep the ‘havenots ’ and the ‘have-a-little’ fighting for crumbs, while the handfuls of ‘haves’ eat the global cake. My stay on Sint Maarten convinced me that the most inhabitants of the island are susceptible to a New International attune to their particularities. As I stand in front of a class full of mostly white faces at the University of Amsterdam teaching the unity of humankind as argued by the Haitian Anténor Firmin (1885), the first anthropologist to discredit the idea of different human races, I realize that West Indian blacks who eavesdropped upon their former masters, while employing their critical imagination, spoke the truth to power. I believe that we owe them that much and more. We need to imagine and create new architectures of human commonality in our politics.

The continuous exploitation of man by man, inhumanity of man to man, is reinforced ironically, I believe, by ceaseless catalogues of injustice. We need somehow to find an original dislocation within which to unlock a body of claustrophobic assumptions which strengthen it by promoting a self-encircling round of protest – a continuous obsession with irreconcilable differences – irreconcilable frontiers – irreconcilable ghettos – like a static clock that crushes all into the time of conquest. Much of the character of civilisation as we have known it – has been geared to this static clock which obviously seeks to shape its material, all its human material, into time-tables of defensive capital, defensive labour, and other territorial imperatives. That is why the catalogues of deeds compiled by historians conform to dead time that measures man as a derivative industry making animal, tool-making animal, weapon-making animal. And the quest therefore for an inner clock is so necessary in our situation of social and industrial character geared relentlessly to static time (Harris, 1970: p. 28).

Andrews, George Reid, Afro-Latin America, 1800-2000. Cambridge: Cambridge University Press, 2004.
Derrida, Jacques, Specters of Marx. The State of the Debt, the Work of Mourning, and the New International. New York: Routledge, 1994.
Fluerhr-Lobban, Carolyn Anténor Firmin, ‘Haitian Pioneer of Anthropology.’ American Anthropologist, Vol. 102, no. 3, (2000), pp. 449-466.
Gilroy, Paul, The Black Atlantic. Modernity and Double Consciousness. London: Verso, 1992.
Harris, Wilson, History, Fable and Myth in the Caribbean and the Guianas, the Edgar Mittelholzer lecture. Kingston: University of the West Indies, 1970.
Latour, Bruno, ‘Why Has Critique Run out of Steam? From Matters of Fact to Matters of Concern.’ Critical Enquiry, Vol. 30, no. 2, (winter 2002): pp. 225-248.

Bookmark and Share

The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean. De ‘reinvention’ Van Het Koninkrijk

Caribisch Nederland Kinder postzegel 2012Inleiding
Binnen het Koninkrijk is er al een halve eeuw sprake van een LAT-relatie.[i] Onze partner Nederland bevindt zich meer dan negen uur vliegen hier vandaan. De liefde binnen zo’n LAT-relatie loopt het risico om natuurlijk naarmate de tijd vordert te bekoelen. Zeker als er binnen de relatie al vanaf het begin vooral sprake was van wantrouwen en onbegrip.
Het is overigens de vraag of in het begin, nu dus een halve eeuw geleden, bij onze Nederlandse partner de noodzaak bestond om voortaan, zoals de Preambule van het Statuut het zo fraai formuleert, samen met ons ‘op voet van gelijkwaardigheid de gemeenschappelijke belangen (te) verzorgen’.[ii] Waren er overigens wel ‘gemeenschappelijke belangen’, die wij samen zouden kunnen gaan verzorgen? J.H.A. Logemann, die in wisselende hoedanigheden heeft geparticipeerd in het hele proces van totstandkoming van het Statuut, was heel stellig. Volgens hem bestonden er geen gemeenschappelijke belangen. ‘Ik heb al vele malen ook in dit blad (7 en 14 januari 1950) betoogd, dat dit niet het geval is. De drie landen liggen te wijd uiteen, in politiek, economisch en cultureel verschillend milieu; zij bergen te wijd verscheiden bevolkingen. De eenheid van het Koninkrijk berust niet op het feit, dat zijn burgers in een gemeenschap zijn verenigd. De objectieve factoren ontbreken en het wordt ook niet als zodanig gevoeld, noch overzee noch in Nederland’, aldus Logemann.[iii] En toch vond hij dat de rijksdelen bij elkaar moesten blijven.[iv] Hoe dan ook, na samen een halve eeuw meer leed dan liefde te hebben gedeeld blijkt dat meeste Nederlanders geen heil zien in de voortzetting van onze huidige LAT-relatie.[v]

Percepties en realiteiten
De meeste Nederlanders willen dus van ons af. Maar wij willen in het Koninkrijk blijven. Wij denken dat wij met het Statuut een nevengeschikte en gelijkwaardige positie in het Koninkrijk hebben verkregen. En in onze perceptie willen de Nederlanders helemaal niet van ons af. Integendeel, wat zij willen is het Statuut opzij zetten zodat zij ons opnieuw kunnen koloniseren en weer, net als in de tijd van voor het Statuut, de baas over ons spelen. Wij trekken dan ook voortdurend ten strijde om onze gelijkwaardigheid en nevenschikking binnen het Koninkrijk te verdedigen en om respect voor het Statuut te eisen. Wij hebben een diep wantrouwen tegen Nederland en zijn voortdurend op onze qui vive. Want Nederland komt telkens met nieuwe listen om het Statuut uit te hollen. Nu willen ze ons nota bene ultraperifeer gebied van Europa maken zodat wij provincie van Nederland worden en zij dus opnieuw de baas kunnen spelen.[vi]

Terug naar de realiteit. Dezelfde Logemann die meende dat er geen ‘gemeenschappelijke belangen’ waren, was niet erg onder de indruk van wat wij uiteindelijk hadden bereikt in de jarenlange Statuuts onderhandelingen met Nederland. En Logemann kon dat goed beoordelen. Hij kon het eindproduct van de onderhandelingen, het Statuut van 1954, vergelijken met de in 1948 tussen de Koninkrijkspartners overeengekomen ontwerp-Rijksgrondwet voor het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Daar was hij één van de redacteuren van geweest.
Logemann kon kort nadat overeenstemming was bereikt over het Statuut op een internationaal congres van dekolonisatiedeskundigen meedelen: The surprising result is that Surinam and the Antilles have contented themselves with little more than a consultative role.[vii] Logemann wist waarover hij sprak en hij had gelijk. Het Statuut heeft in tegenstelling tot de ontwerp-Rijksgrondwet van 1948 een strikt hiërarchisch systeem geschapen waarin Nederland een staatkundig dominante positie bekleedt en wij een ondergeschikte positie.[viii] Read more

Bookmark and Share

The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean. 50 Jaar Statuut en verder

We vieren vandaag de 50e verjaardag van het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden[i]. In de aanloop naar die viering zijn symposia gehouden en talloze lezingen gegeven. Ook hier in de aula van de UNA. In dat verband is dit de zoveelste lezing en het is bijna onmogelijk om nog iets nieuws toe te voegen aan alles wat al gezegd is. Bovendien is niet alleen in de laatste weken veel gezegd over het Statuut en de Koninkrijksrelaties; dat wordt al 50 jaar gedaan. We kennen over het algemeen de beelden en de opvattingen.

In een poging aan dat alles nog iets toe te voegen kies ik twee invalshoeken. De ene is die van de historische beeldvorming en de andere is die van de in de discussie over het Statuut gebruikte begrippen. Beide problemen zijn belangrijk, omdat ze ons beeld van het Statuut en de koninkrijksrelaties bepalen. Beide zijn ook problematisch.

Bewustzijn van het heden is onmogelijk zonder besef van het verleden. Dat verleden bestaat vaak in mentale beelden, waarin we gevangen zitten. Daardoor worden we ook tot slachtoffer van ons verleden, gevangen in de voorstelling van onze vaak tot elke prijs gekoesterde beelden. Bevrijding uit die beelden is dan nodig om het heden beter te kunnen begrijpen. Niemand is slachtoffer van het verleden, velen zijn wel het slachtoffer van hun eigen beelden van het verleden. In onze tijd wordt langzamerhand, maar aanzienlijk méér dan 50 jaar geleden, duidelijk hoezeer de officiële versie van de geschiedenis van de mensheid een gemáákte geschiedenis is, vaak ver bezijden de complexe waarheid over wat werkelijk is gebeurd. Het is ‘een open deur’ om te beweren dat de geschiedenis meestal geschreven is vanuit het perspectief van de overwinnaar, vaak vergezeld van de om gehoor vragende alternatieve versie van de slachtoffers, waardoor allerlei zwart-wit beelden zijn ontstaan, die vooral dienst moeten doen om de eigen actuele positie te rechtvaardigen. Het zal nog aanzienlijk meer moeite kosten om de werkelijkheid van de geschiedenis te achterhalen dan mogelijk is in de obligate discussies tussen winnaars en slachtoffers, of tussen de nazaten van kolonisten en die van slaven. In die zin is de geschiedenis van kolonisatie en dekolonisatie, maar ook die van de slavernij en de emancipatie nog bij lange na niet geschreven. De mogelijkheid om die wél te schrijven vergt in elk geval het vermogen om de eigen identificatie met de voorstellingen van het ene of het andere standpunt los te laten. Voor de werking van het 50 jaar geleden overeengekomen Statuut is dat punt nog lang niet bereikt. Integendeel, het Statuut lijkt na 50 jaar meer dan ooit nog de meetlat te zijn aan de hand waarvan het eigen historische gelijk wordt geïllustreerd.

Hetzelfde geldt voor de begrippen die we gebruiken om bewustzijn van een stand van zaken te krijgen. Die begrippen zijn meestal onzuiver. Dat is voor een deel het gevolg van het heersende rationalisme in de wetenschap. Dat rationalisme sluit ons door de eigen aard ervan op in subjectieve, onzuivere begrippen, waar de werkelijkheid dan achter schuil gaat. Ook dat is bij het Statuut in hoge mate het geval. We hanteren de begrippen van staat, vrijheid, gelijkheid en samenwerking alsof die een vanzelfsprekende inhoud hebben. De werkelijkheid is vaak heel anders. Om dat te kunnen zien, moeten die begrippen steeds weer opnieuw worden doordacht. Het Statuut beantwoordt in die zin aan de mogelijkheden en onmogelijkheden van het geldende rechtsbewustzijn. In algemene zin is dat het rechtsbewustzijn van de zich ontwikkelende rechtsstaat. Voor velen is de rechtsstaat de meest ideale vorm, waarin een politieke gemeenschap kan bestaan. Er is echter veel meer voor te zeggen om de rechtsstaat te beschouwen als een juridisch ‘doorgangshuis’, waarvan het begrip wordt bepaald, en begrensd, door de beperkte bewustzijnsmogelijkheden van het heersende wetenschappelijk rationalisme, dat de wereld maakt tot een met het ego van de mensen verbonden mentale constructie.[ii] Het Statuut, waarin rechtsculturen met een geheel verschillende beleving van politieke moraliteit, begripsmatig met elkaar worden verbonden is er, ook nu meer dan ooit, het levendige bewijs van. Dezelfde regels worden door de één als politieke autonomie en door de ander als bewijs van neokoloniale intenties opgevat. Meer bewijs voor de stelling dat de begrippen van de rechtsstaat subjectief en onzuiver zijn, lijkt nauwelijks denkbaar. Maar ook hier geldt dat vooruitgang slechts kan worden geboekt in die mate waarin men bereid is de identificatie van het eigen zelf met de quasi rationele constructies van het geldende recht te doorzien en los te laten.

Dat zijn de twee met elkaar samenhangende hoofdproblemen van vandaag, ook voor een behandeling van de Koninkrijksrelaties en voor de problematiek van 50 jaar Statuut. Het eerste, dat van de subjectieve beelden van de geschiedenis, is nog het eenvoudigste. Niet omdat het opbouwen van een waar beeld van de geschiedenis eenvoudig zou zijn, maar omdat het verzet daartegen vooral emotioneel is. Het tweede, dat van de ontoereikendheid van wetenschappelijke begrippen en theorieën, is het moeilijkste. Dat komt omdat als gevolg van de aangeduide ontwikkeling vaak het bewustzijn ontbreekt voor het begrip ervan[iii]. Waar men bij het eerste probleem vooral stuit op emoties, stuit men bij het tweede probleem vaak op de blinde vlek van het onbegrip, in de wetenschap niet minder dan daarbuiten.

Beide problemen zijn ook complementair: door de rationalisatie in het denken raakt in de beleving van de mensen het belang van de geschiedenis op de achtergrond. Op middelbare scholen kan men het vak ‘laten vallen’ en de universiteiten beschouwen de studie van de geschiedenis van de afzonderlijke vakgebieden vooral als de franje van de opleiding. Door gebrekkige beleving van de geschiedenis verdwijnt vervolgens ook hoe langer hoe meer de mogelijkheid de werking van allerlei begrippen te achterhalen. De wereld wordt er één van modellen en protocollen. Alles wordt hetzelfde, in een eindeloze herhaling van eenmaal ingenomen standpunten.

Met deze opmerkingen in het achterhoofd wil ik toch iets zeggen over 50 jaar Statuut. Om te beginnen een korte terugblik naar de koloniale verhoudingen en de overgang naar de hedendaagse statutaire verhoudingen binnen het Koninkrijk. Vervolgens een enkele opmerking over de juridische problematiek van het Statuut. Daarna wat over de mogelijkheden van vandaag, waarbij ik graag wat kwijt wil over economische ontwikkelingsmodellen. Ten slotte moet er dan nog aandacht zijn voor de toekomst: 50 jaar Statuut, en hoe nu verder? Read more

Bookmark and Share

The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean. Constitutional In-Betweenity: Reforming The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean

antillenThe Kingdom of the Netherlands is an ambiguous construction that served a useful purpose in the 1950s by accommodating the desire for autonomy in the Caribbean territories within a structure that still appeared to uphold Dutch sovereignty, while also silencing international demands for decolonisation [i]. Since the 1960s, dissatisfaction with the structure has been mounting. In many similar situations the mounting tensions were relieved by the drastic move of declaring the independence of the overseas territories. In the case of the Netherlands Antilles and Aruba a conscious decision was made not to sever the ties. Since then, it has often been stated (mainly in the Netherlands) that the constitution of the Kingdom is outdated, but nothing came of the various attempts at modernisation.[ii] Currently a new attempt is being made, which will perhaps involve a redesign of a number of key elements of the Kingdom structure.
Since 1981 it has been recognized by the governments of the Countries and the island territories that the populations of the islands have the right to self-determination. This right should play a prominent role in any process of constitutional reform of the Kingdom, it has often been repeated. Reference is also often made to the law of decolonization as developed at the United Nations, although difference of opinion exists on what this means for the Kingdom relations.[iii] While the law provides no readymade solutions to the constitutional problems of the Kingdom, it does contain some principles that should guide the restructuring of the Kingdom.

The constitutional character of the Kingdom
The constitutional reform of the Kingdom that has been on the cards for several decades now, has been made more difficult by the persistent differences of opinion on the legal character of the relations between the Netherlands and the Netherlands Antilles and Aruba. Some view the Kingdom as a confederation or some other very loose form of entirely voluntary cooperation between the Netherlands and two semi-independent states. Others see the Kingdom as a fully-fledged state with its own powers and responsibilities. Both views have their merits, because the Kingdom is an example of constitutional in-betweenity[iv] that defies classification in any of the traditional models of statehood.
The Kingdom consists of three equivalent Countries (Landen in Dutch). The two Caribbean Countries ‘Aruba and the Netherlands Antilles’ have a large amount of autonomy, even larger than the Country in Europe some would say, because that Country has delegated many of its authorities to the European Union. The constitution of the Kingdom, entitled Het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden (the Charter for the Kingdom of the Netherlands), authorizes the government of the Kingdom to enter into relations with foreign states, and also charges the government with the ultimate responsibility in the areas of human rights, good government and the military defence of the Kingdom. The Kingdom government has few other tasks. Whether the Kingdom has any other institutions or organs has been the subject of a legal debate, which is probably of little importance because most of the other tasks of the Kingdom are performed by the Country of the Netherlands. The Kingdom Charter contains some elements that resemble a federal system[v], but these elements have played only a minor role in practice.
It has sometimes been defended that the Country in Europe is a state under international law,[vi] but it is generally assumed that only the Kingdom as a whole possesses statehood. Writers on international law nonetheless often classify the Kingdom as a form of association, which is also how the Netherlands defended it at the UN in 1955 and afterwards.[vii] The recognition of the right to self-determination of the Caribbean Countries at the Round Table Conference of 1961, confirmed many times thereafter, also suggests that the Netherlands Antilles and Aruba have a separate legal status that could perhaps best be described as a constitutional association with the Netherlands. This captures the somewhat paradoxical position of the Caribbean Countries – belonging to the Kingdom, but not belonging to the Netherlands – which seems to have been the aim of the framers of the Charter in 1954. Read more

Bookmark and Share

The Kingdom Of The Netherlands In The Caribbean. Suriname 1954 – 2004: Kroniek van een illusie

surklederdrachtDe weg naar onafhankelijkheid
Het Statuut voor het Koninkrijk van 1954 bepaalde dat de kolonie Suriname een autonoom deel van het Koninkrijk der Nederlanden werd onder een eigen, democratisch gekozen regering. Eenentwintig jaar later, in 1975, werd Suriname een onafhankelijke republiek [i]. De politieke stabiliteit van Suriname berustte van 1958 tot 1967 op de samenwerking tussen de Creoolse partijen NPS en PSV en de Hindostaanse VHP. Na de algemene verkiezingen van 1967 kwam het tot een breuk tussen de NPS en de VHP en regeerde Pengel verder zonder de VHP. Het nieuwe kabinet Pengel kreeg al snel problemen met de grote maatschappelijke organisaties. Steen des aanstoots was de corruptie, de verkwisting van overheidsgelden en het patronagestelsel. De ontevredenheid vond een hoogtepunt in een massale staking van de onderwijsbonden in 1969.Het kabinet viel en het zakenkabinet Sedney schreef in hetzelfde jaar nieuwe verkiezingen uit. De VHP werd de grootste partij en vormde met enkele kleinere Javaanse partijen een nieuw kabinet, dus nu werd de NPS uitgesloten.

In de regeringsverklaring van 1969 kwam uitdrukkelijk te staan dat de regering geen prioriteit zou verlenen aan een staatkundige zelfstandigheid. Als reactie daarop maakten de Creoolse partijen de onafhankelijkheid tot een nationaal discussiethema. De dood van Pengel in 1970 en de overname van de macht binnen de NPS door een nieuwe generatie links-nationalistische leiders maakten in 1973 de weg vrij voor een coalitie tussen deze partij en de nationalistische PNR van Bruma. De PNR had daarbij ‘maar wel in het geheim’ bedongen dat bij een verkiezingsoverwinning de onafhankelijkheid op korte termijn moest worden afgekondigd.
De regering-Arron die in 1973, na de door de PNK (een coalitie van de NPS, de PNR, de katholieke PSV en de Javaanse KTPI) gewonnen verkiezingen aantrad, vond in het Nederlandse kabinet-Den Uyl een bondgenoot voor een onafhankelijk Suriname. Op 15 februari 1974 deelde minister-president Arron mee dat Suriname ‘ultimo 1975’ een onafhankelijke republiek zou worden. De wettige Surinaamse regeringsleider had de onafhankelijkheid aangekondigd en Nederland wilde van Suriname af, dus de onafhankelijkheid kon snel bezegeld worden. De onderhandelingen over de onafhankelijkheid stonden voornamelijk in het teken van de hoogte van de ontwikkelingshulp. Nederlandse onderhandelaars waren buitengewoon toeschietelijk. Men werd het na loven en bieden eens over een schenking van 3,5 miljard (niet-geïndexeerd) en kwijtschelding van uitstaande schulden.
Meningsverschil bestond er wel over het nut van een Surinaams leger, maar omdat Suriname dit zo belangrijk vond, maakte Nederland er geen punt van. Een Surinaamse leger zou de Nederlandse Troepenmacht In Suriname (TRIS) gaan vervangen. De onderhandelaars kwamen uit op een ‘Surinamisering van de TRIS’ tot een Surinaamse Krijgsmacht (SKM) met een sterkte van 620 man met officieren en (ongeveer honderd) onderofficieren van Surinaamse afkomst die in het Nederlandse leger dienden, op basis van gulle suppletie-, salaris- en kinderbijslagregelingen.[ii] Aan de ambassade van Nederland in Paramaribo werd een Nederlandse militaire missie (van zeven personen) verbonden om Suriname te helpen bij de opbouw van de Strijdmacht. Leider van deze missie werd kolonel Valk.
De Hindostaanse bevolkingsgroep was fel gekant tegen de onafhankelijkheid. Uiteindelijk ging de Hindostaanse oppositie pas overstag nadat de VHP parlementariër Hindorie meestemde met de NPK. Zo bleek één stem de onafhankelijkheid te bezegelen. Even vóór 25 november 1975, de dag van de onafhankelijkheid van de republiek Suriname, verzoenden Arron en Lachmon zich in het publiek. Gouverneur Ferrier werd president Ferrier. Suriname werd daarmee een zelfstandige staat, maar was beslist geen natie; het land was de optelsom van een groot aantal etnische groeperingen waartussen de politieke eenheid niet bijster groot was. Bijna honderdduizend Surinamers vertrokken in de maanden rond de onafhankelijkheid naar Nederland.[iii] In die zin zou men kunnen beweren dat Suriname, nadat het als uitkomst van onderhandelingen tussen de Nederlandse en Surinaamse politieke elite onafhankelijk was geworden zonder plebisciet, met de voeten stemde. Read more

Bookmark and Share

  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us:
  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter

  • Archives