Extended Statehood In The Caribbean – Paradoxes Of Quasi Colonialism, Local Autonomy And Extended Statehood In The USA, French, Dutch & British Caribbean

ExtendedComing soon.

2008 ~ Quite a number of islands in the Caribbean region have not yet gained independent status. They still have constitutional relationships with former colonial mother countries, be it Puerto Rico with the USA, the Netherlands Antilles and Aruba with the Netherlands, Martinique and Guadeloupe with the French Republic or the Caribbean Overseas Territories with Britain.
The status of the non-independent Caribbean remains ambiguous. None of the islands wish to stand on their own as sovereign states. A range of complexes is attributed to this (quasi) colonial status. They have sacrificed their cultural and political identities for a well-being that – by definition – cannot be fulfilled. The islands’ citizenry suffers from racial discrimination, not only at home, but also on the metropolitan mainland. And instead of exhausting every possibility to achieve sustainable development, a welfare mentality has overwhelmed the dynamics of the islands’ econonomies. Better off, yes, but at what price?
In this book, the islands’ connections with American and European metropolitan centers are considered lifelines which must be strengthened. The constitutional arrangement is defined as extended statehood, a form of government that is meant to supplement the island government. As de-colonization is not an option, it makes no sense to use alternative concepts such as dependency or re-colonization. These terms are biased and outdated. Circumstances have changed and require a format of analysis that goes beyond the old landscape of ‘colonies’ and ‘independent states’. The objective of this book is to promote a new look at extended statehood in the Caribbean while raising a number of questions relating to the operation of the different extended statehood systems across the region. What are their objectives? What is their mission? How are they organized? How do they operate? What are the advantages and what are the disadvantages? Are there any Gordian knots that cannot be solved?

The contributors to this book present a medley of interests in the Caribbean. Jorge Duany and Emilio Pantojas-Garica, University of Puerto Rico, describe the contradictions of Free Associated Statehood in Puerto Rico. Justin Daniel, University of the French Antilles and French Guiana (Martinique), contributed the part on the French Departement d’Outre mer (DOM)(Martinique and Guadeloupe). Peter Clegg, University of the West of England, Bristol, UK, delineates the United Kingdom’s relations with Caribbean Overseas Territories (COT). The chapter on the Kingdom of the Netherlands in the Caribbean is by Lammert de Jong, a former resident-representative of the Netherlands in the Netherlands Antilles. Francio Guadeloupe, University of Amsterdam, provided the introduction to anti-national pragmatism. Dirk Kruijt, Utrecht University, assisted in editing the volume.

Table of Contents
1. Lammert de Jong – Extended Statehood in the Caribbean: Definition and Focus.
2. Jorge Duany & Emilio Pantojas-Garcia – Fifty Years of Commonwealth. The Contradictions of Free AssociatedStatehood in Puerto Rico.
3. Justin Daniel – The French Departements d’outre mer. Guadeloupe and Martinique.
4. Lammert de Jong – The Kingdom of the Netherlands. A Not So Perfect Union with the Netherlands Antilles and Aruba.
5. Peter Clegg – The UK Caribbean Overseas Territories. Extended Statehood and the Process of Policy Convergence.
6. Francio Guadeloupe – Introducing an Anti-National Pragmatist on Saint Martin & Sint Maarten.
7. Lammert de Jong – Comparing Notes on Extended Statehood in the Caribbean.

About the authors

image_pdfimage_print
Bookmark and Share

Extended Statehood In The Caribbean: Definition And Focus

worldatlas.com

worldatlas.com

Introduction
Quite a number of islands in the Caribbean region have not become independent states[i]. They still have constitutional relationships with former mother countries on the European or American mainland, which are commonly designated as dependency relationships. These relationships allow varying degrees of local autonomy and central control. Foreign affairs, international diplomacy and defense are to a large extent taken care of by the European partners or the USA. The islands’ judicial system is in one way or another integrated into the judicial system on the mainland and rules and regulations have to some extent been synchronized. Citizenship rights may have been extended, including metropolitan passports. If so, as USA or European passports holders, the islands’ residents often have unrestricted access to the metropolitan countries.

Caribbean territories that have not become independent nation-states are known under various labels: ‘dependent’, ‘non-independent’, ‘alternative post-colonial’, ‘nonsovereign’, ‘colonies’, ‘protectorates’, ‘subordinated’ or just ‘overseas territories’.[ii] These islands continue to maintain a constitutional arrangement with former colonial motherlands. This constitutional arrangement is defined in this study as extended statehood, a form of government that is meant to supplement the island government. The questions that are dealt with in this book are related to the operations of different extended statehood systems. What is their mission? How do they vary? How are they organized? How do they operate? What are the downsides and bottlenecks, what are the advantages?

Throughout this book the concept of extended statehood systems is applied. The system concept does not imply that extended statehood in the Caribbean is a systematic, well defined, well organized and well coordinated arrangement. It is merely used as a marker to distinguish arrangements between metropolitan countries on the one hand and Caribbean territories on the other: USA – Puerto Rico, the Netherlands – the Netherlands Antilles and Aruba, France – Départements d’outre mer (DOM), and the United Kingdom – Caribbean Overseas Territories. Actually, one of the more significant questions to be raised in this book is how systematic extended statehood in the Caribbean is set up and institutionalized over the last decades.

Alternatives to Independence[iii]
The argument developed in this book is based on the assumption that further decolonization is a non-option. Thus, it makes little sense to qualify the ongoing process of statehood development as a matter of de-colonization or re-colonization.[iv] These terms are biased and outdated; they do not confer a better understanding of the options of extended statehood. References to colonial times and mores do not encourage a new look at statehood development in the Caribbean. Circumstances have changed and require another format of analysis than that found in the old landscape of colonies and independent states. This is not a startling new approach. Already in 1984, a study on the constitutional relationship between Puerto Rico and the United States (of more than 1500 pages) was titled: ‘Breakthrough from Colonialism: an Interdisciplinary study of statehood’.[v] In 1997 a collection of essays was published about ‘rethinking colonialism and nationalism’ with regards to the Estado Libre Asociado of Puerto Rico.[vi] Another study, ‘Islands at the Crossroads’ (2001), calls also for rethinking of politics in the nonindependent territories.[vii] Hintjens wrote in 1995 about alternatives to independence, and in 1997 about the end of independence.[viii] What may be even more telling is that the independence movements on the islands do not attract large followings; their significance is marginal.[ix] For instance, in Puerto Rico.s elections and plebiscites, the percentage for the independence option varied between 19.6% in 1952 to 4.4% in 1993 (in 1964 and 1968 it was a mere 2.8%).[x] A plebiscite in the Netherlands Antilles recorded in 1993/1994 that less than 1% of the voters on the islands of Curaçao, Bonaire, Saba and Sint-Eustatius opted for independence; on Sint-Maarten independence attracted 6.3%.[xi] In a referendum in 2004 14% of the voters on Sint Maarten opted for independence while just less than 5% did that on Curaçao (in 2005). For many a Caribbean scholar and for the large majority ofvoters, independence is no option. Thus the questions to be dealt with are not about independence but rather those that relate to extended statehood arrangements currently in place, how do they work and how can they be put to better use in a highly interactive global world where more and more nation-states have become part of supranational arrangements. Extended statehood will be considered in this study as an arrangement that may prevent these islands from becoming isolated. Read more

image_pdfimage_print
Bookmark and Share

High Amsterdam ~ Ritme, roes en regels in het uitgaansleven

Nabben

Omslagontwerp: Lucas Mees. Foto omslag: Ziggy Love – RoXY

Nu bijna compleet online: Ton Nabben – High Amsterdam. Ritme, roes en regels in het uitgaansleven.

Inhoudsopgave 
1. Van acid tot zerotolerance
2. Theoretische visies op drugs, jeugd en uitgaan
3. De Amsterdamse panelstudie
4. Uitgaan en drugs tussen interbellum en jaren tachtig
5. Van RoXY tot regelgeving
6. Het nieuwe Amsterdamse uitgaansleven
7. De drugsmarkt van de Amsterdamse uitgaanswereld
8. Ecstasy: het succes van een ‘psychedelische amfetamine’
9. Cocaïne: terug van nooit echt weggeweest
10. Amfetamine: de radicalisering van energie
11. Anesthetica: tussen euforie en narcose
12. Regels en roes in het uitgaansleven
13. Samenvatting en conclusies

Binnenkort:
14. Summary and conclusions
– Bijlagen
– Literatuur
– Amsterdam Topografisch

Nabben1-page-006

Foto: Maurice Boyer – Vondelstraatrellen Amsterdam 1980

_____________________________________________________
Voorwoord
Amsterdam 1981. Krap dertig jaar woon ik inmiddels in deze stad. Ik weet nog goed dat Mokum in haar voegen kraakte toen ik mij hier vestigde. De stad leed onder een taaie economische crisis. Heroïne ontwrichtte het leven van veel jonge Amsterdammers en ‘verdwaalde’ toeristen. Het wallengebied oogde vitaal én verloederd. Krakers, waarvan vele student, veroverden tientallen panden per jaar. De jeugdwerkloosheid steeg tot wel 30%. De do it yourself mentaliteit gold als creatief antigif tegen het doem- en no future denken. Sociologen typeerden ons als de ‘verloren generatie’, in straatjargon ook wel de ‘traangasgeneratie’ genoemd. Schermutselingen met de politie en mobiele eenheid waren schering en inslag. Niks nieuws, want de stad was vanaf de jaren zestig al het strijdtoneel van nozems, kuiven, hippies, provo’s, opgeschoten tuig, rapaille en in mijn tijd punks, krakers en autonomen. De stad stond onder curatele en smachtte naar andere, betere tijden.

De door provo ontketende anarchistische stadssfeer was met het naderen van de eeuwwisseling gaandeweg verdampt. ‘Amsterdamned’ ontpopte zich als ‘glAmsterdam’. Pep, punks en protest transformeerden tot house, hip en happening. De strijd om de straat maakte plaats voor nachtenlang dansen tot aan het ochtendgloren.

Anno 2010 is de economische barometer na een zeer welvarende periode weer tot onder nul gezakt. Vooralsnog oogt de stad rijker en mondainer dan toen. Het toerisme is een stuwende bron van inkomsten geworden. De studentenpopulatie is fors gegroeid, evenals de dienstensector en het uitgaansleven. Technologie, creativiteit en innovatie zijn de nieuwe speerpunten van beleid. Met een uitgekiende citymarketing gooit Amsterdam als cool city weer hoge ogen. De slogan ‘Amsterdam heeft het’ is veranderd in ‘I Amsterdam’. Tussen al het stadstumult had ik destijds als twintiger, werkloos of niet, één doel voor ogen; tegen mijn dertigste wilde ik weten welke richting het op zou gaan met mijn leven. Read more

image_pdfimage_print
Bookmark and Share

High Amsterdam ~ Van acid tot zerotolerance

acid

Foto: Floris Leeuwenberg

Het moet in 1988 zijn geweest dat ik op een zwoele nazomeravond bij toeval verzeild raakte op een illegaal housefeest. Ik was nietsvermoedend op weg naar het ‘Einde van de wereld’ op het voormalige KNSM-eiland om daar een vriend met een bezoek te verrassen. Het gebied was één grote kale zandvlakte met hier en daar wat loodsen, caravans en zelfgeknutselde huisjes waar stadsnomaden, kunstenaars, krakers en andere onaangepaste stadsbewoners tijdelijk bivakkeerden. Tijdelijk, want dit deel van de stad, ooit een bedrijvig havengebied, bevond zich aan de vooravond van een ingrijpende herstructurering[i]. De economische crisis van de jaren tachtig had diepe wonden geslagen in het trotse havenfront van kranen, vrachtschepen en stoere arbeiders. Een paar honderd meter voordat ik mijn bestemming zou bereiken hoorde ik in de verte onbestemde geluiden. Terwijl ik doorfietste zwollen ze aan: repeterend, grommend, piepend en onheilspellend. Ik stapte af en ging te voet verder door het rulle zand van dit stukje stadswoestijn. Het schemerde nog een beetje. In de verte zag ik vage silhouetten opdoemen. Wat was hier loos? Ik was toch wel bekend in nachtelijk Amsterdam, maar dit had ik nog nooit eerder gezien.

Een paar honderd jonge mensen stonden uitzinnig te springen op ritmische elektronische muziek. Op de laadbak van een oude truck met aan weerszijden speakerboxen stond een dj. Een geïmproviseerde keet deed dienst als bar waar je pijpjes bier kon kopen. Aciiiiiiiiiiiddd gilde een hoge robotstem temidden van loeiende sirenes, terwijl zware bassen mijn buikvliezen deden vibreren. Ik was verbijsterd, verrast en opgewonden tegelijk. Het leek wel alsof ik middenin een bizar soort muzikaal ritueel was beland dat op deze verlaten uithoek van de stad door een geheime muzieksekte ten uitvoer werd gebracht. Niemand van de aanwezigen kon op dat moment bevroeden dat ‘acid house’ zich in de jaren die volgden in sneltreinvaart zou ontwikkelen tot een invloedrijke muziekstroming die het nachtleven op zijn grondvesten zou doen schudden. Wie toen had voorspeld dat er in de voetbaltempel van Ajax housefeesten zouden plaatsvinden, was waarschijnlijk voor een fantast uitgemaakt. Dat housefeesten op den duur begeleid zouden worden door artsenteams met beademingsapparatuur en onderworpen aan strenge politiecontroles met drugshonden, dat was toendertijd helemaal niet voor te stellen.

Zerotolerance
Toch hebben de fantasten twintig jaar later gelijk gekregen. ‘Strenger tegen drugs op festivals’ opent een kop in Het Parool op 18 juni 2008. In een persbericht kondigen de Amsterdamse politie en justitie aan dat deze zomer een zerotolerancebeleid zal worden gevoerd. Agenten in burger en uniform zullen voor én op het festivalterrein streng controleren op drugsbezit. Opvallend is dat alle genoemde feesttargets (Sensation White en Black in de Amsterdam ArenA, Awakenings en Dance Valley in recreatiepark Spaarnwoude en Mysteryland in de Haarlemmermeer) tot de eredivisie van de Nederlandse dancecultuur behoren. Op grond van eerdere edities zullen er in totaal naar verwachting 175.000 bezoekers op de been zijn.

Het aangekondigde repressieve optreden kwam niet echt uit de lucht vallen. In het voorafgaande feestseizoen van 2007 hadden politieacties al geleid tot tientallen arrestaties. In de zomer van 2008 gaat de politie nog rigoureuzer te werk. Nieuwsgierig naar de aanpak doen we een bliksemonderzoek op Sensation Black in de Amsterdam ArenA waar 25.000 feestgangers worden verwacht. Gekleed in een verplicht zwart feesttenue melden we ons – na vooroverleg – die avond bij de politiecoördinator die ons tekst en uitleg geeft over de handelswijze van de politie. We passeren tijdens onze rondleiding het wagenpark van tientallen politiebusjes en krijgen te horen dat er die avond 140 agenten actief zijn, waarvan dertig in burger. Deze keer worden er ook drugshonden ingezet om verdovende middelen actief op te sporen.

Een tegenvaller is dat de hondenbrigade – die veertien honden had gereserveerd – er slechts vier tot zijn beschikking heeft omdat de Belgische douane deze keer geen honden wilde uitlenen. De regels zijn vandaag helder: wie drugs bij zich heeft moet deze inleveren en wordt de toegang tot het feest ontzegd. Daarmee wijkt de politie af van de voorgaande editie, toen betrapte feestgangers na afstaan van gedoogde hoeveelheden drugs nog wel naar binnen mochten. Bij ‘grotere’ hoeveelheden hangt de feestganger een boete of voorgeleiding boven het hoofd. Wie bijvoorbeeld betrapt wordt met vijf ecstasypillen krijgt een boete van 250 euro, en 50 euro erbovenop voor elke extra in beslag genomen pil. Die nacht worden er op Sensation Black 165 arrestaties verricht. De overgrote meerderheid, na een grondige inspectie in de ‘wasstraat’, wegens het bezit van een geringe hoeveelheid soft- en/of harddrugs.[ii] De ziekenboeg was tijdens ons bezoek rond 01:00 nagenoeg leeg. Op 25.000 bezoekers deden in totaal 125 feestgangers een beroep op de EHBO service, waarvan slechts 20% alcohol- of drugs-gerelateerd was. Dergelijke waarnemingen onderschrijven bevindingen van sociale wetenschappers over informele controle van drugsgebruik (Becker, 1953 en 1963; Zinberg, 1984; Korf et al., 1991) (hoofdstuk 2). Read more

image_pdfimage_print
Bookmark and Share

Allison Meier ~ The Revolution Has Been Digitized: Explore The Oldest Archive Of Radical Posters

Joseph Labadie (1890)  Photo: Wikimedia

Joseph Labadie (1890)
Photo: Wikimedia

The oldest public collection of radical history completed a digital archive of over 2,000 posters. The Joseph A. Labadie Collection at the University of Michigan Library announced this month that its posters on anarchism, civil liberties, feminism, labor, and other political movements are online for the first time.

“It’s not enough for us to preserve the artifact if people cannot see it,” Julie Herrada, Labadie Collection curator, told Hyperallergic. “Posters are a difficult format because they are fragile and can only withstand so much physical handling, so providing access to these materials while keeping them safe is a complicated process, or it was, until the technology and resources became more readily available to us.”

Read more: http://hyperallergic.com/the-revolution

image_pdfimage_print
Bookmark and Share

8% Is Reading This On A Tablet

NumbersThe Quarterly is steadily growing. On 1 December 2014 we were happy about having published 1800 articles, now, 6 months later, we have 2200 articles online.

Visits to the site continue to increase. This month, May 2015, we are approaching 15.000 monthly visitors. A 50% increase compared to last year. We are seeing an exceptionally large increase in the last 2 months, since in January we had 9.000 monthly visitors on average.
When we break down the numbers, there’s still slightly more male visitors to the site than female: 54 to 46 percent.
Sixty percent of our visitors is younger than 35 years old. Eleven percent is over 55.
Sixty-five percent of our visitors is on a desktop computer, 27% uses their mobile phone and 8% is reading this on a tablet.

The rise of the USA in the top 10 of visiting countries is notable. Almost a third of our visitors is from that country (27.8%). Also notable is the rise of Kenya, which is now 4th behind the Netherlands and South Africa. People from 154 countries have visited the Quarterly, although 26 countries only supplied a single visitor.
Together, they visited 160.928 articles between May 18, 2014 and May 18, 2015.

Top 10 of most visited pages/articles:

1. Home page ~ 12.317 visits
2. Sabelo J. Ndlovu-Gatsheni – The Ndebele Nation ~ 11.886
3. Heinz Kimmerle – Ubuntu and Communalism in African Philosophy and Art ~ 10.943
4. Knud S. Larsen, Reidar Ommundsen & Kees van der Veer – Attraction and Relationships ~ 10.807
5. Immanuel Wallerstein – Is another world really possible? ~ 8.916
6. Anthony Court – Hannah Arendt’s Theory of Totalitarianism – Part One ~ 5.452
7. Anthony Court – Hannah Arendt’s Theory of Totalitarianism – Part Two ~ 4.238
8. Anshu Padayachee & Ashwin Desai- Post Apartheid South Africa and the Crisis of Expectation – DPRN Four ~ 2.400
9. Jan Bart Gewald – Gold, the True Motor of West African History ~2.347
10. Sonia Nieto – Diversity Education: Lessons for a Just World ~ 2.308

We are in the luxury position of receiving many article submissions. Over 300 articles are currently awaiting publication.

We have published 4 new sections in the last few months. Two of them deal with the Great Dutch Empire (East & West Indies), the third one consists of the Proceedings of the IIDE Conferences, and in the fourth we are publishing research by the Bonger Institute.

We are looking to expand the website, which means we need funding. Besides calling on our readers for donations, we will begin placing ads on our website. Starting with Google Ads, but other advertisers are welcome.
If your institute or department is interested in presenting publications in a dedicated section, please contact us.

image_pdfimage_print
Bookmark and Share
  • About

    Rozenberg Quarterly aims to be a platform for academics, scientists, journalists, authors and artists, in order to offer background information and scholarly reflections that contribute to mutual understanding and dialogue in a seemingly divided world. By offering this platform, the Quarterly wants to be part of the public debate because we believe mutual understanding and the acceptance of diversity are vital conditions for universal progress. Read more...
  • Support

    Rozenberg Quarterly does not receive subsidies or grants of any kind, which is why your financial support in maintaining, expanding and keeping the site running is always welcome. You may donate any amount you wish and all donations go toward maintaining and expanding this website.

    10 euro donation:

    20 euro donation:

    Or donate any amount you like:

    Or:
    ABN AMRO Bank
    Rozenberg Publishers
    IBAN NL65 ABNA 0566 4783 23
    BIC ABNANL2A
    reference: Rozenberg Quarterly

    If you have any questions or would like more information, please see our About page or contact us: info@rozenbergquarterly.com
  • Subscribe to our newsletter

  • Like us on Facebook

  • Follow us on Twitter


  • Ads by Google
  • Archives